آري آغاز است به پايان نيانديشم

مهر یکهزاروسیصدونود

2011-10-18T08:39:00.003+03:30

آخر ساعت کاری‌مه. یه پنجره بزرگ سمت چپ من نشسته. باد پاییزی ملسی وزیدنش گرفته و همه‌ی برگه‌های پاسخنامه رو پخش می‌کنه دور و بر پرینتر. حواسم نبود. مثل همیشه. - حواسم کجاست؟- نگاه موبایلم می‌کنم. یه اسمس اومده. نوشتی امروز ناهار بریم بیرون. نه تو ناهارخوری و نه من. -ناهار خوران گرگان اومد توی سرم- پیشنهاد سمبوسه دادم با سس گوجه فراوان. قبلش هرچی گفتم مامان ناهار درست کرده گفتی «نچ» :-/

خب من ناهار مامان‌پز همیشه دلم خواسته. خب مامان ناهار درست کرده - بازم بذاریم بریم بیرون- رویا اینه که آدم بزنه زیر عادت‌های روزانه. منم خوش‌مه.

امروز تولد داریم. یه کیک گُنده سفارش دادم. روش اسمت رو با عزیزم خطاب کردم. شیرینی فروش گفت چند سالشه. انتظار داشت شمع سال تولد هم بگیرم. یاه یاه یاه یاه

گفتم فقط بنویس عزیزم تولدت مبارک

امروز داشتم تاریخ خرید کارتریج جدید رو روی بسته‌اش ثبت می‌کردم. نوشتم مهر1390. مممممم این مهر 90 خیلی مهربونه - و هی فکر کردم- مهر رو نگا! وقتی داری با خودکار می‌نویسی‌ش میم‌ش می‌شه گلبرگ‌های گل و «هـ»ای مهر می‌شه برگ‌های سبز گل . تا «ر» تموم بشه همینطور می‌ره و می‌ره تا می‌شه ساقه. خیلی هم خوشگل.

مهر با سومش می‌شه تولد من. با هشتم‌ش می‌شه تاریخ ازدواج و با بیست و پنجم‌ش می‌شه تولد تو.

چقــــــــــد مبارکه. خیلی مبارکه. هم بر من و هم بر تو.

بعدنوشت: ناهار مامان‌پز خوردیم. زرشک پلوبا مرغ که زرشک‌ش فنا شد توسط اینجانب. بعدنش که شب شد و بعد شام ، کیک تولد رو بُریدیم. تقسیم اتفاقی کردیم به تعداد. کاملا اتفاقی «عزیزم‌»ش افتاد واسه من و تو. خوش‌‌م شد. هی با چنگال ازش کم می‌کردیم و دل‌‌مون نمی‌اومد خورده بشه. ولی بالاخره کارش رو ساختیم :D

;;)

2011-08-28T16:22:00.001+04:30

ضرب اين انگشت‌ها ماله منه. من توي قلبش نبودم، ولي بدجوري انگشت‌هاش ماله منه.

گوش كنيد: اينجا

white

2011-08-27T16:19:00.001+04:30

موهايت را از روي صورتت كنار زدم وبلاگ خانم. حالا دو تا چشم سياه داري و لباسي سراپا سفيد.

همه‌چي دو نفره

2011-08-25T14:53:00.003+04:30

ديشب آسمان ِ شهرم، باران سختي گرفت. ديشب رعد و برق‌هاي ترسناكي هم زد حتي. با اين حال ديشب با فاصله 19 كيلومتري از تو، عميق در هواي هم فرو رفتيم. به ياد درخت‌هاي خيابان‌هاي پريشان ِ ساري كه خويشاوندشان شديم در بي‌هوايي ِ روزهاي ارديبهشت و باران‌هايي كه گريز مي‌زد به معناي عاشقانه‌‌اي كه در دل ِ جوانه‌كي سبز داشت پر و بال مي‌گرفت و ريشه قوي مي‌كرد.

اينجايي كه هستم حالا، روز ِ پس از شبي باراني با رعد و برق‌هاي ترسناك است.. پر از نورهاي رنگي‌، كه از ريسه‌هاي درهم و برهم، مثل چراغ، آويزان ِ بالاي سرم شده‌اند. منتظر لباس سفيدي هستم كه پاييز برايم مي‌دوزد. سفيدي كه به هزار رنگ افسانه‌اي درآميخته -هيچ بازي ِ طيف رنگ‌ها را ديده‌ايد. در هم كه قاطي مي‌شوند مي‌شوند «سفيد» -

داري هي توي گوشم مي‌گويي: «ناهيد! سفيد.. سفيد »

لبخندم مي‌شود و اريب نگاهت مي‌كنم و دونفره مي‌خنديم.

يادم باشد آدم‌ها را قضاوت نكنم

2011-08-24T19:23:00.003+04:30

آن شب مهماني خانه‌ي دايي مرحومم بوده. همه‌اش يادم مي‌رفته امروز دهم است يا نهم.. نكند يازدهم باشد. توي بهم‌ريخته‌گي‌هاي هزار هزار اتفاق خوشايند در زندگي‌ام حواس‌پرتي‌ هم بود.

جالب اين است كه همان يك پست را-به لطف گودر- از وبلاگش خوانده بودم، در طول اين 6 يا هفت ماه؛ و مي‌شد پيگيرش نشد. اما ته دلم مي‌خواست بروم سر ِ وعده‌اش پاي ِ تلويزيون ِ حكومتي و تماشا كنم ماجرا چيست. نشد. مهماني نگذاشت.

رفتم پست جديدش را بخوانم. خوب كاري كرده بود فايل‌ برنامه را در دسترس گذاشته بود.

تايم اول را آقايي كه مسئول سايت ام‌اس سنتر بود گذشت و كم‌كم داشتم نااميد مي‌شدم كه آمد توي قاب ِ دوربين.

مي‌داني وبلاگ‌خانم عزيزم! همه‌اش توي سرم اپيزود ِ بغضي مي‌آيد كه در مواجهه با سوال مجري ِ خودشيفته دچارش شد. بغضي كه خوب شد زود توانست قورت بدهد.

نمي‌توانم تصوري ازش بكنم و دچار چرايي ماجرا شوم. فقط اينكه دختري كه توي وبلاگش اينهمه سرسخت و لجباز مي‌نوشت و توي چت نيش و كنايه و ملامت و نداشتن هيچ پاسخي براي پرسش‌هام -ُ اينهمه بغض!!

ماجرايي دارم كه مي‌خواهم بداني وبلاگ خانم! يك نفر در نظرم سقوط كرد.

قضاوت كردن آدم‌ها سخت است. اصلن چرا بايد قضاوت كرد؟ مگر ما كي هستيم؟ چقدر نسبت به زندگي و موقعيت هم اشراف داريم و چي مي‌دانيم از اينكه آدم‌ها در بحران شرايط زندگي‌شان چطور رفتار خواهند كرد.

اين چند سالي كه گذشت فهميدم لغزش آدمي از واحه‌اي شروع مي‌شود كه گاه به گاه در ايمانش - به هر چيزي كه افتخار است- مغرور مي‌شود.

نقشه زندگي

2011-07-27T22:25:00.001+04:30

بگذاريد نقشه بكشم. نقشه بكشم پرنده بشوم و ديگر فقط آواز نخوانم. اينجا همان آواز بتيار باشد و من باشم پرنده‌اي كه بالهايش بالغ شده. گاهي دل بزند به آسمان آبي زندگي‌اش.

يادم هست آن روزهايي كه خيلي خسته بودم و دلم مي‌خواست معمولي باشم هيچ وقت وسط هيچ حرفي نگفتم از اينكه من درختم و در دلم آرزوي پرنده شدن دارم. فكر كردم بالي كه ندارم و ديگر باور نكردم بشوم پرنده. شدم درخت. درختي كه سبز هست. بارور هست. گيس‌ش را مي‌گشايد در حضور باد. شانه‌هايش هنوز طاقت گنجشك‌ها را دارد. اما .. اما در دلش آرزوي پرنده شدن دارد. كه نمي‌شود.

يك روز از خستگي آمدي كنارم نشستي و من داشتم به داستان جديدم فكر مي‌كردم. سر صحبت باز شد به اينكه در درونت چي هستي و يادم هست من اين سوال را پرسيده بودم. نترسيدم و پيش از تو گفتم آرزوي پرنده شدن دارم اما درختم

تو آمدي تا نوك آوازخوانم و گفتي تو پرنده‌اي كه خانم!

لبخندم شد. گفتم تو اينطور فكر مي‌كني؟ خودت چطور؟ تو هم يك جور پرنده‌اي؟

گفتي فكر مي‌كنم پرنده‌ باشم

خيال كردم چه تمام اين مدت كه با تو بودم حس پرنده بودن داشتم. درست‌تر بگويم «ما دو پرنده بوديم».حتي اگر آزرده بوديم از هم و اگر دور بوديم و حتي اگر همديگر را تنگ در آغوش مي‌گرفتيم. حتما بعدش لبخندت شد. من در روياي خودم بودم. ديگر حس نكردم كه درختم. و وقتي پرنده شديم حس كردم درخت بودن رنج‌ است

پ‌ن: مي‌داني؛ وقتي امشب گفتي پشيماني از كار جديدي كه فراغت قبل را برات نمي‌آورد و گفتم اميدوار باش كه فراغت خودش را نشانت بدهد در اين شلوغي و بهم‌ريخته‌گي روزهات. آرزو كردم واقعا اميدوار باشي و فرصت بدهي به روزهات. پرنده‌اي‌م ما.

با تو

2011-07-03T20:55:00.003+04:30

زندگي را كرده‌ام يك «هيس» ِ بزرگ، گوش‌هاي تيز و چشم‌هاي بسته‌ي مسرور از يك حس سرشار از شادي و كشف. حتي صداي خميازه‌ي درختان تابستان را زير آفتاب و باران شمال مي شنوم. مثلا مي‌دانم باران كي مي‌بارد. تو كي مي‌رسي خانه. الان به چي فكر مي‌كني.

زندگي را كرده‌ام لئونارد كوهن. گذاشته‌ام پيتزا گوشت و قارچ حتي. زمان آن رسيده معني همه‌ي صداهاي ناآشنا و مبهم را بفهمم.

ماجراي يه اسمس ناقلا

2011-05-21T20:43:00.000+04:30

در حالي كه دارم جت كوكنات ميخورم و همزمان به اين فك ميكنم كه دارم مي‌رم توي خط اضافه‌وزن و به اون جمله‌ي صفا فك مي‌كنم كه «هيچم چاق نشدي» به خودم اميدواري مي‌دم و اينبار رو نديد مي‌گيرم و اين متن رو كه در پي مياد، مي‌نويسم:

يه روز صب كه ناهيد از خواب بيدار شد.. نه- بر خلاف تصور شما كه فكر مي‌كنيد ادامه‌ي جمله، عين مسخ كافكا مي‌شه - نُچ- سوسك نشدم؛ بلكه با يه اسمس روبه‌رو شده بودم با اين مضمون كه «salam.khobi?»

خب خب خب.. طبعاً يه اسمس اشتبايي بود. به همين صراحت. چون نه من نوشتم «يو» و نه ارسال‌كننده ادامه داد. و بعدازظهرش همين كه داشتم آيين دادرسي مدني مي‌خوندم به اين فك كردم كه چقد كار دارم. و از روي پر كاري ِ گيج‌كننده‌ي مخصوص اين فصل، بازم تصميم گرفتم كارآيي بكنم كه به نيم‌ساعت نكشيده، از فك كردن و هدر دادن وقتم، دچار عذاب وجدان بشم. به ناچار يه اسمس حاوي يه سوال راجع به اطلاعات شماره ارسال كردم به نفيس.

از اونجا كه ناهيد يه حواس‌پرتي‌هاي مقطعي از دسته‌ي جرايم قابل گذشت دچاره؛ اينه كه بازم اشتبايي اين اسمس رو فرستادم واسه صفا. و صفا يادم آورد كه بهتره متمركز بشم روي درسم. و از اونجايي كه اصن تمركز كجا بود –كه عسله خاله در منزل، يك ماه اقامت داره و اصولاً درس يعني هيچي – نشستم خبر آزمون كانون وكلا رو خوندم.. چه خوبه كه آدم گاهي خبرآي ِ آيينه‌ي دق رو بخونه.. سببآ ودليلآ بعد از قبولي بايد مصاحبه هم بديم و خدايا..

تا فردا بعداز ظهر كه وقتي چشام رو باز كردم طرح يه داستان اومد وسط. يعني هر چي روم رو كردم اونور كه نععععع الان وقت درسو مخشه.. گف الا و بالله بايد بيام توي سرت هي وول بخورم و هي بهم پر و بال بدي تا بالاخره بنويسي‌ش. كلا طرح به مثابه خود ناهيد بر له و عليه نويسنده‌اي كه ميخواد يه مدت ننويسه كه زندگي‌ش رو سر و سامون بده و كلا اينكه زندگي داريم بابا!

حالا اين يه مدت دور موندن از انجمن‌هاي ادبي و كم‌پيدا و كم‌كم ناپيدا شدن باعث شده بود فاصله قابل قبولي بگيرم با اين احوالاتم. ولي.. يا اما.. ماجرا از اونجايي شروع شد كه ما رفتيم نمايشگا كتاب و عليرضا روشن رو ديديم و كلا تهران به مثابه برآورده كردن كليه حاجات و متعلقات زندگي روزانه‌ي ما دو تا شد. يعني من و صفا.

ماجرا اينطوري شد كه ما بدجوري توي ديد نبوديم. ولي بدجوري ديده مي‌شديم. خب! ممم يعني وقتي از تهران برگشتيم به ديار سبز سرزمين سبزمان – سلام مرحوم شكيبايي- اثرات و تشعشعات اين انرژي‌هاي مثبت همينطوري داره برامون مي‌باره. خب من سهم خودم رو ميگم و از اشتراكات و سهم صفا چيزي نمي‌گم. خبر اينكه داستانم همراه با 24 تا داستان‌نويس خوش‌ذوق شمالي توي يه مجموعه داستان منتشر شده كه ناشرش هم شلفين هست. و با قيمت 3000 تومان در كتاب‌فروشي شايد پيداش كردين. گرچه من طرح روي جلدش رو نپسنديدم ولي اين عيب‌آ يعني چي؟ زشته!

مهم اينه كه آرزوي ديرين من به تحقق پيوست.. يعني انتشار يه مجموعه داستان از بچه‌هاي شمال. حالا در انتظار 11 خرداديم كه بريم جايزه‌هاي خودمون رو توي «جشنواره‌ي چاپ كتاب جمعي» بگيريم.

جا داره به سهم خودم از آقاي اعتمادزاده و كارگاه نقدهم‌نگر بابت تلاش و مساعدت بزرگوارنه‌شون تشكر كنم و آرزو كنم حركت ِ متعالي‌شون، مستمر و پايدار بمونه و هيچ مانعي نتونه جلوي هدف بزرگ‌شون رو بگيره.

سلام. خوبم.

2011-04-25T22:27:00.004+04:30

در مراجعات مكرر به درونم. كسي با لباس سفيد، نااميد از در تيره با نورهاي روشن، بيرون مي‌آيد.

مي‌گويد:

متاسفم

.

2011-04-12T23:30:00.001+04:30

مثل «مارك آل از ريد» مي‌مونه. شب‌هايي كه تمام روزش رو قسم خوردم بشينم پايه يكي از طرح‌هام.

انقد نمي‌نويسم و انقد نمي‌نويسم كه صحبت‌هاي معمولي ِ روزانه‌ام مي‌شه شعر. اونوخته كه ديگه هيشكي ازم سر در نمياره. اين وختا بيشتر از خودم مي‌ترسم.

Ctrl+Z

2011-03-31T23:59:00.004+04:30

چندمين بار است كليد Ctrl و A را مي‌زنم و بي‌مكث دكمه‌ي Del و تندي مي‌رسم سر سطر. سفيد. سفيد سفيد.

روزهاي خوبي نبوده‌اند. غير از قايم شدن از خود ِ مستاصلم. چه فايده دارد بنويسم كه چه شده و چه نشده. مهم اين است دارم پشت سر هم اشتباه مي‌كنم. امشب آقا زودتر خوابيده و من دارم اينجا براي تو چيز مي‌نويسم.

مثل اينكه اين متن قرار است يك چيزي بشود. توي اين ديليت فقط يك پارگراف حذف شد.

مممم. دارم سعي مي‌كنم به چيزهايي عادت كنم كه هيچ‌وقت نخواسته‌ام گيرش بيافتم. چيزي كه نامش تسليم است. دارد يادم مي‌افتد آن بار كه تصادف كردم و كيف مهندسي‌ام مانع صدمه‌ به من شد و آن دست‌هاي تسليم آقاي راننده‌ي جواني كه حتما خواب بوده و مني كه دلم مي‌خواست چاشني ِ له شدن را با تسليم شدن تجربه كنم؛ چرا فكر كردم كه بايد مي‌مردم. من فقط يك اتفاق را از سر گذرانده بودم. سر هر اتفاقي كه آدم نبايد زرتي بيافتد بميرد كه! هر چقدر هم دردناك باشد.

من خوشحالم. حالم خوب است. فردا خط ننويس.

خب. امروز نشستم به جمع كردن هفت‌سين. آينه را گذاشتم توي كمد. مي‌دانم سال ديگر، بايد تمام وسايل را زير و رو كنم تا پيدايش كنم:). اين از اولين لبخند. پس خوشحالم. يك وقت‌هايي بايد اينطوري آدم خودش را گير بياندازد.

هنوز هم بلدم قايم شوم. بعله. ولي هنوز ياد نگرفتم كه ديگر پيدا نشوم.

هنوز هم دلم عجيب مي‌گيرد. بعله.

هنوز هم! نع! ديگر دلم يك دل سير، حرف دل شنيدن نمي‌خواهد.

هي! يك كم بخند. هوم؟ بخند! بگذار خط‌هاي صاف و يك دست ِ خطوطي كه من نوشته‌ام‌ بلغزد. كمي بخند وبلاگ من. امشب با تو قهوه‌ي ِ كلمه نوشيدن چسبيد. راستي خبر نداري! بهار شده. بهار. وبلاگ‌خانم! فك كردي اين لباس سبزي كه تنت كرده‌ام براي چي بود. همين! پيشواز بهار بود ديگر. بخند:)

بهاريه‌ي 1390

2011-03-24T17:03:00.004+04:30

يك هزار و سيصد و نود. امسال پر از اتفاقات دوست‌داشتني بود. پر از اتفاقات عجيب و غريب و آشنا شدن با چندين دوست و پايان دادن به بسياري رابطه‌هاي كهنه؛ كه عليرغم دلپذير بودنشان ديگر اكسپاير شده‌اند. ياد گرفته‌ام اين اصلن غمگين نيست. زندگي جاي صفا و صميميت‌هاي بي‌چشم‌داشت است. يادم باشد بلند بلند و بي‌‌اختيار بخندم. مثل عكس توي فيس‌بوكم. به جرز ديوار و به سوتي‌هاي دخترعمه و به خوش‌زباني‌هاي عسل‌‌ئه خاله. خوشبختانه هنوز به اين نتيجه نرسيده‌ام كه كينه‌توز باشم و وقتم را براي كينه‌ورزي بگذارم. همه‌چيز را به قدرت طبيعت ِ گــَهي زين به پشت و گــَهي پشت به زين بسپارم. اين از مهرباني‌ام نيست. اين از بي حوصله‌گي ِ زياد در برابر آدم‌هاي كسالت‌آور زندگي‌ست. كه نمي‌شود وقت برايشان صرف كرد.

اين مثلا بهاريه‌اس:))

راستي اين هفت سين امسال ماست. آن آينه را بيشتر به‌ش التفات بفرماييد كه كار دست خودم هست:)

امسال سال خوبي‌ست.

به قول صفا بعضي چيزها كاشتني‌ست. مي‌شود مواظبش بود و گذاشت خوب پا بگيرد(صفا معمولا فلسفي حرف نمي‌زند:))

تمام اسفند، طبيعت، چيزي را در من كاشت كه اسم‌ش شادي‌ست. مي‌خواهم مواظب‌ش باشم. برايش وقت بگذارم. آب‌ش بدهم.. نور بتابانم به‌ش.

دوست دارم آخر اين بهاريه به چند نفر از دوستان وبلاگي اختصاصاً عيد را تبريك بگويم و از صميم قلب آرزو كنم كه اين سال پيوندي باشد براي اتفاق‌هاي شاد و تمام نشدني.

به دوست عزيزم اميد لك‌مظاهري .. حسين شكربيگي شاعر كلمه‌هاي آشفته و خدا.. به خانوم ثابتي ِ پُست‌هاي صميمي..

سال نو مبارك خواننده‌هاي اتفاقي.. صد سال به اين سال‌ها:)

ديگر نامه‌هايت به من نمي‌رسد.

2011-03-04T23:40:00.002+03:30

Brian Bennett by Michael Lloyd: "

سرم را مي‌برم توي آب. چشمانم را آرام باز ميكنم. تو هستي. نفس نمي‌كشم. توي آب مي‌بوسمت. سرم بالا مي‌آيد به نيروي عجيب دست‌هايي كه هر شب زير گردنم مي‌خوابد. مي‌كِشد، آن خطي كه از سينه به انحناي چانه مي‌رسد. و همانجا توقف مي‌كند. كبود دست‌هايي هستم كه به خشن بودن مي‌بالد،، به زبري. مي‌خوابم در خشونت او كه به چشم همه خوب است. فرار مي‌كنم. يعني دل خواسته، هر بار فرار كنم. من ..من.. مال سرزمين‌هاي دورم.

قسمتي از داستان نيمه‌كاره‌

...

2011-02-28T21:56:00.001+03:30

حس يه آدمي رو دارم كه يه عمر با عجله هي رفته و رفته و قدم زده و يه جاهايي هم حتي تند‌تر رفته بلكه برسه به جايي كه گفته اين پشته رو رد كنم آخرشه.. اين گردنه رو رد كنم ديگه ديگه.. امممم خب اين آخريه‌اس..

بعد الان داره طبق عادت هميشگي فقط راه مي‌ره.

تماشاي عرض جاده خسته‌كننده‌اس وقتي هيچ‌وخ نمي‌رسي.

من آدم به روي خود نياور ِ اين لحظه‌ها هستم.

اندوه لال

2011-02-11T20:49:00.002+03:30

اندوه لال: "

شب‌ها می‌نشینم جلوی آینه، موهای خاکستری‌ام را می‌شمارم و شعر می‌بافم:

‫ترسیدم از خوابی که می‌بلعید بالم را

‫دیوانه‌بازی‌های خوبِ پارسالم را

‫ترسیدم از تن‌تکه‌های آشنایی که

‫فریاد می‌زد با صدای مرده فالم را

‫یک شاعر تنهای تبعیدی که می‌رقصید

‫با بیت‌های خسته‌اش اندوه لالم را

‫من بال بالِ مردنم را می‌زدم وقتی

‫صاحب قفس با عشق می‌پرسید حالم را

‫بیست و …

‫کمی هم بیشتر...

‫ماه است

‫ یا خورشید؟

‫گم کرده‌ام تاریخ آغاز زوالم را

‫شنبه، دوشنبه، چهارشنبه، جمعه، فرقش چیست؟

‫وقتی زمان پس می‌زند روز وصالم را

‫پاییز هم دست از سر ما بر نمی‌دارد

‫ای کاش تنهایی شبی می‌کَند قالم را

‫از من کسی برگشت دیشب، بی‌خداحافظ

‫از من کسی برگشت دیشب

‫بی‌خداحافظ

‫از من کسی

برگشت

‫دیشب

‫بی‌خداحافظ

‫برگشت تا ممکن کند مرگِ محالم را

...

2011-02-06T21:25:00.000+03:30

تغييرات جديد رو بذاريد به حساب قرتي‌بازي.

Parisienne Moonlight Lyrics by Anathema

2011-02-05T09:16:00.000+03:30

I feel I know you

I don't know how

I don't know why

I see you feel for me

You cried with me

You would die for me

I know I need you

I want you to

Be free of all the pain

You hold inside

You cannot hide

I know you tried

To be who you couldn't be

You tried to see inside of me

And now I'm leaving you

I don't want to go

Away from you

Please try to understand

Take my hand

Be free of all the pain

You hold inside

You cannot hide

I know you tried

To feel...

Parisienne Moonlight Lyrics by Anathema

آلبوم عكس .. با حفظ كپي رايت

2011-01-29T22:33:00.004+03:30

واي واي! چه عسلي داريم ما

2011-01-22T13:24:00.001+03:30

امروز تولد عسله. الان ديگه انقد آقا شده واسه خودش، كه نمي‌شه بهش گفت عسل.. خودش كه مي‌خواد اسمش رو بگه مي‌گه: "حسين آقا" بعد من انقد عاشق اين بچه‌ام كه خودش فَميده. ديشب كه زنگ زد ازش پرسيدم "چيكار مي‌كردي خاله" ميگه «ماشين بُزُگه خَآب شد» بهش ميگم «خاله حالا كي برات ماشين بُزُگه بخره؟» مي‌گه ماشين بُزُگه نه، اَتار بُزُگه بخر (منظورش قطاره).. مي‌گم «كي بخره» مي‌گه «تو» - ببين چه يادشه قولم رو بعد از اينهمه مدت كه از رفتنش مي‌گذره- بعد دي‌شب فهميدم كه بالاخره ياد گرفته كه وقتي ميخواد با خاله قرار بذاره، نگه «ديشب ميام».. بگه «فردا صبح ميام».. يعني خاله واسه‌ي اين بچه بميـــــــره (اينجا يه جمعيتي مي‌گن ايشالا.. مي‌خوام بگم حواسم هستآ)

+ بعد خاله مرسي براي اون شعر قشنگه كه خوندي.. همون كه ميخوني: خرگوش ماماني. بعد من نشستم يه روز وسط امتحانام فايل صدات رو كه قاطي اون شعر «من يه پرتقال خوبم» بود!! جدا كردم و گذاشتم زنگ بيدارباش موبايل. بعد واسه اينكه خواب نمونم مي‌ذاشتم تو بخوني. اينطوري شد كه هيچ‌وخ خواب نموندم خاله. سايه‌ات مستدام. بوس و باقي ماجرا

...

2010-12-30T13:25:00.001+03:30

يكي از ديوانه‌بازي‌هاي مكشوفه‌ي جديدم اين است كه دعواي بي‌خود راه مي‌اندازم و صبح زود - در حد آفتاب نزده - زنگ مي‌زنم به دوست گرامي‌ام كه اي در مهر غلتان و اي آبشار روشني! ديشب حالم خوب نبود كه توپيدم به‌ت. بعد او كه اصلا خودش را مي‌زند به فراموشي مي‌گويد زياد مهم نبوده و مي‌دانسته كه صبح حالم خوب مي شود.

ماجرا وحشتناك‌تر از آن است كه بشود فكر كرد.. وحشتناك از حيث اينكه زيادي خنده‌دار است.

دوست: منو مي‌بخشي ناهيد؟

من: فقط براي اينكه ببخشمت مي‌گي؟

دوست: آره. براي رهايي از عذاب وجدانم

من: خب برو خوش باش! مي‌بخشمت.

دوست: مرسي

من: كاش فقط به خاطر من و دل من بخشش مي‌خواستي نه خدات. ولي من بخشيدمت كه با خدات سرِ يه وجب بهشت دعوا راه نندازي .. توي در و همسايه خوبيت نداره.

دوست: باشه! مسخره‌ام كن.

من: ديگه باهات نمي‌شه ادامه داد.

بعد در حد سيل آمدن گريه مي‌كنم و بهش مي‌گويم لعنتي- آدمي بايد فحش بلد باشد! اين را به تازگي دريافته‌ام- برو ديگه! چرا وآستادي؟

بعد مي‌گويد خداحافظ و منتظر خداحافظي من است و من لالماني مي‌گيرم. و منتظرم كه برود.

خنده‌دارتر اينكه اسمس مي‌زنم و اسمش را فقط مي‌نويسم و او مي‌نويسد «جان» يك چنين دوست‌هايي براي لوس كردن آدمي كافي‌ست. سعي مي‌كنم ازش كم‌كم فاصله بگيرم.

+ اين را دو ماه پيش نوشتم. الان اندازه‌ي هزار سال فاصله داريم.

...

2010-12-06T13:41:00.001+03:30

مي‌دوني امروز از اون كوچه‌ي تازه مكشوف رفتم. خوش بودم

بعد رسيدم تا صف تاكسي. ميدوني اتفاقي شد كه يه خانم بچه‌ به بغل به پستم بخوره. ميدوني فك كردم اگه بگه: «خانوم شما بفرماين» من حتما ميگفتم امكان نداره اول شما. جداً منتظر اين بودم. ولي خانومه بي كه چيزي بگه رفت سوار شد. انقدي بهم برخورد كه صداش كردم «ببخشيد خانوم»

بعد دسته‌ي كيفم رو با هر دو تا دست گرفتم و پاهام رو موقع جلوتر رفتن توي صف، چند سانت، بالاتر از حد معمول بردم و برگشتم. يه آقاهه اندازه‌ي يه 10 تا آدم دورتر از من، نگاه عميقي كه به نظر نيم دقيقه‌اي ازش مي‌گذشت، توي صورتش داشت. همچين انگار تابلو نقاشي جالبي ديده باشه. بي‌هوا نيگاش مي‌كردم. خوشم اومد كه حواسش به من بود كه دارم توي دلم غر مي‌زنم. بعد خودم رو توي صف قايم كردم. تا حالا هيشكي انقد با لذت زل نزده بود به پشت سري‌م ;)

:دي

+ پاييز فصل ديوونگي‌ـه! همــــــــــــــــــــــــــچنان:)

مود - mood

2010-11-26T22:00:00.001+03:30

مثل فانوسي همانطور روشن كه نشسته به انتظار ِ دم‌دمآي صبح و نفت‌ش رو به پايان و كم‌كم پت‌پت‌ش به راه مي‌افتد مثل همه‌ي آدم‌ها.

مثل برگ‌هاي زرد. افتاده از دست «درخت خانوم» گير كرده به جاروي رفته‌گر و جمع و له شده در گوشه‌ي تاريك خيابان و صداي نزديك چرخ‌هاي دستي بزرگ مملو از آشغال بو گندو..

مثل ظهرهاي كدر پارك شادي ِ روبه‌روي دانشكده‌ي فني، كه هر روز حوالي ساعت 5/2 از وسط آن پارك، ميدان كوچك گل‌هايش را دور مي‌زنم تا از ورودي‌اش خارج شوم و بوي قهوه‌ي ميزهاي سكوت كه صدايي به جز فنجان نمي‌دهد و هيس‌هايي كه سين‌شان كشيده مي‌شود.

مثل باكس پر از هيچ كه هر روز با علاقه‌ي زيادي بازش مي‌كنم تا مگر خبري برسد: آن موضوع هميشگي حل شد.

مثل تعريف و تمجيدهاي همكارم كه به گوش زن‌برادرش رسانده و از قضا همكار جودي‌ست. خبرها رسيده كه چقدر فيلانم و بهمان و عقم بگيرد از خبر‌هاي واصله. جودي ميگويد كه نگو چيزي به همكارت. تصور يك شب ِ تمام محور صحبت‌هاي جمعي شدن حالم را به هم مي‌زند. اوغ

مثل دروغي كه لاي جيغي پنهان شده و گوشت و چربي‌اش لاي نان بربري مزه كرده به دهان همه. مثل باوري كه ندارم از آمدن اينهمه خوشي ِ يكجا. مثل كارگرداني ِ آگاهانه‌ي يك اتفاق ناگوار براي خود. مثل رفتن يهوي يكي كه اصلاً مهم نيست و بغض گير كرده توي گلو و اگر بشنود باور نمي‌كند تا صبح نشسته باشم به گريه طوري كه چشم‌هايم پف كرده باشد و صبح لو بدهد مرا. مثل بي‌حس شدن از دردي كه مدت‌ها از به استخوان رسيدنش گذشته.. هاه

مثل افتادن آن گل سه پر قرمز خانه‌اي در اميركبير توي كف دست راستم در اولين باران پاييز. مثل سكوت صدساله‌ي هميشه كه در من خانه كرده. مثل هزار هزار هزار رنج آدمانه‌ي لعنتي با بوي نم سيگار رضا كه با ادكلن نتوانسته خفه‌اش كند.

بخنديد لطفاً

نگران نباشيد.

دارم داستان مي‌نويسم.

تيپ

2010-11-02T12:06:00.000+03:30

امروز فهميدم استاد آيين دادرسي مدني ما آقاي اوصياء آن كت و شلوار حاشيه طوسي را از كجا خريده.. يعني به طور اتفاقي ديدم كه روي تن يكي از مانكن‌هاي خيابان مدرس ماست.. راستش قبلاً هم ديده بودم اين مانكن را.. توي همين لباس.. ولي اصلن جذاب نبوده برايم.. خوب كه نگاه مي‌كنم مي‌بينم حالا هم برايم جذاب نيست.. بعد استاد را تصور كردم كه مثل هميشه روي صندلي ننشسته بوده.. انگار هي خيال كند كه صندلي متناسب كت و شلوارش نيست.. هي با آن قد رعنا بلند مي‌شده كه: «امروز همه‌اش من حرف مي‌زنم! توي كلاس بحث نيست! بذاريد يه سوال مطرح كنم و نظر شما رو بخوام» بعد من رويم نمي‌شده كه نگاهش كنم. حس مي‌كردم كلاس پهلو مي‌زند به مراسم عروسي.. اين لباس پلوخوري بدجوري تمركزم را به هم ريخته.. ري‌به‌ري لبخندم مي‌گيرد و سر برمي‌گردانم.
بعد دارم حالا با تاكسي رد مي شوم دوباره. يادم مي‌افتد و باز لبخندم مي گيرد. با خودم مي گويم يعني استاد قرار است تمام طول ترم با همين كت و شلوار سر كلاس تدريس کند؟!
بعد من دلم خواست يك شب سيندرلايي داشته باشم.. با اين تفاوت كه مرد باشم و قدم رعنا باشد و همچين يك كمي چاق‌تر از حالايي كه هستم و با همين كت و شلوار.. تا ساعت 12 كه زنگ بخورد.. برگردم به دخترانگي خودم.. البته كه چيزي را هم از دست نمي‌دهم.. يک‌شبه از ديوبودگي ماماني(شِرِک را در نظر بياوريد)، مي‌رسم به پري‌بودگي ِ سابق.

...

2010-10-27T14:02:00.000+03:30

نشسته‌ام در خودم.. بدجوري كيفم كوك است. دارم زندگي را ياد ميگيرم.. لطفاً كسي نپرسد «حالا ديگر؟!» آخر من اين زندگي را هي تجديد مي شوم و با وقفه اين واحد را دوباره برمي‌دارم.
اين نوشته مي‌رود در دسته‌ي خل خلي‌مه.. ولي زندگي‌ست.

و بعد داشتم مي‌گفتم كه...

2010-10-21T13:55:00.000+03:30

دو هفته‌اي مي‌شود كه از سفر بازگشته‌ام.. سفر به سواحل نيلگون خليج فارس و قشم.. تازه انجا بود كه فهميدم اين نيلگون چرا نيلگون است.. عليرغم آت و آشغالي كه هيچ‌كس از خودش، كم‌كاري در ريختن زباله نشان نمي‌داد، آنجا همچنان آبي بود.. نه مثل سواحل خزر ما كه بهار و تابستان دريا كدر و بدرنگ مي‌شود و آسمان، آبي بودن خودش را به رخ مي‌كشد.
حسين بزرگتر شده حالا. شيرن‌تر و بانمك‌تر. تكه‌ي اصلي جان همه‌ي خانواده. عاشق هواپيما شده و دلش قنج مي‌رود از بازي باهاش. بازي با كامپيوتر را خوب بلد است. من هم آنجا هي قربان صداقه‌اش مي‌رفتم و شگفت ‌زده نگاهش مي‌كردم كه چطور كليد Esc را مي‌زند و از بازي خارج مي شود؛ يا space را براي انهدام دشمنان ِ بازي فشار مي‌دهد با آن دستان كوچولوي بوسيدني..پارك برايش حالا شده «پاك سُ سُره» شيطاني‌هايش به من رفته كه وقت سكوتش حتماً دارد يك جايي دسته‌گلي به آب مي‌دهد. شباهت‌مان زياد است.. وقت ِ لبخند ِ شيطانكش، عين من نگاه مي كند به صورت آدم.

هواي خيلي خوب آنجا مهرماه است. هواي خيلي خوب آنها سرطان ماست. هواي دم كرده وشرجي.. آفتاب سوزان.. مي‌چسبد از گرماي آنجا به پاساژ‌ها پناه ببريم و خريد و خريد و خريد و قيمت‌هاي واقعا خوب.. و همينطور تنوع زياد در عرضه‌ي هر نوع توليداتي البته به غير از اسياب كامپيوتري.. من كه خيلي زياد كيف كردم از بازار گردي.. و اين اولين شوق من نسبت به بازار بعد از مدت‌ها بود.. كه خسته نمي‌شدم .. كه غر نمي‌زدم كه برويم خانه و اينها...
اين روزها سرم فوق‌العاده شلوغ شده..اين حالت را دوست ندارم.. بيشتر دلم مي‌خواهد بيايم بخوانم و بنويسم.. اما يك دوره سكوت اجباري هميشه چند پله به سمت پيشرفت بوده در نوشتن براي من. اين فصل‌ پاييز كه بگذرد وقت وسيع‌تر است.. و انقدر زود، شب نمي‌شود.

مي‌شود تندي آمد و پي همه چيز را گرفت اينجا و تند تند تعريف و تفسير كرد.. مثل حالا كه هيچ چيز گفتني از سفري به اين خوشمزه‌گي ننوشت.

ديدار

2010-10-03T14:15:00.000+03:30

بر طبل كوفتن

2010-09-29T13:26:00.004+03:30

هفته‌اي يك بار روز ملاقات است و آرامش من كه با نرده‌هاي فلزي سفيد، در هم بافته شده، آشفته مي‌شد. روز ملاقات، كساني كه مي‌خواهند نجاتم بدهند و هوس مي‌كنن دوستم بدارند و مرا بهانه مي‌كنند كه قدر خودشان را بدانند و به خود ارج بگذارند و خود را بشناسند، يك مرتبه دوستي‌شان قلنبه مي شود و سر وقت من مي‌آيند. واي كه چه كورند و چه اعصاب خرابي دارند؛حتي از نزاكت هيچ بويي نبرده‌اند. با ناخن‌گيرشان نرده‌هاي سفيد و براق تخت مرا مي‌خراشند و با خودكارها و ماژيك‌هاي آبي‌شان، آدمك‌هاي لندهور قبيحي روي آن مي كشند. وكيلم مي‌آيد و چنان سر و صدايي راه مي‌اندازد كه در و پيكر اتاق مي‌خواهد از جا كنده شود. بعد كلاه نايلون‌ش را به ضرب بر سر ستونك پاييني سمت چپ تخت من مي‌كوبد. در مدت ملاقات‌ش كه تجاوزي به حريم من است- و چناكه مي‌دانيد و كلاً ماشاءالله زبان به دهان نمي‌گيرند- تعادل روحي مرا به هم مي‌زند و حالم را مي‌گيرد.

طبل حلبي – نويسنده: گونتر گراس – مترجم: سروش حبيبي- ص10

+ تا حالا مفهوم «به آساني» را «به دردناكي» حس كرده‌ايد؟ تا حالا به آساني و دردناكي را با هم و همزمان درك كرده‌ايد. من امروز با يك چنين مفهومي دقيقاً در همين ساعت كه مي‌نويسم آشنا شدم.

+ يك نفر مي‌نويسد گريه.. مفهوم و رنگ و گوشت ندارد.. يكي مي‌نويسد مثل گونترگراس.. با جان آدمي آميخته مي‌شود.

3 مهر و تبعات بعدي

2010-09-26T13:56:00.001+03:30

ساعت 12. من خواب و خمار. زنگ تلفن. صداي مضطرب.
- : الو. ناهيد. سلام.
من خوابالو. كلمات بريده و پر از «هـ»: ها! چيه؟ هوم؟
-: ببخش كه مجبور شدم اين وقت شب تماس بگيرم.
من! چشا وق زده. دست چپ لاي موها. مضطرب و پريشان: چي شده؟ چه اتفاقي افتاده؟ منو كه كشتي تو! بگو خب.
-: واي ناهيد چي بگم بهت.. چه‌جوري بگم.
من. اشكم دم مشك. آماده‌ي هق هق و فين فين و سكوت: بگو ديوونه!
-: تا دوازده شب منتظر بودم. منتظر بودم كه بشه دوازده. ناهيد! تولدت مبارك.

............

ساعت 3. حال خراب. يه اكيپ دوست، توي پژوي ميشكي: آقا من حالم بده!
اونا: احوالم بده!
رفتن.
هديه‌ي من: ارتفاع .. ابر. گتاب. طبيعت بكر. پُر از آدماي جنگلي.
هديه‌ي مخصوص: سرويس نقره

...............

4 مهر. فرداي روز تولدم. اسمس صبح هدا:
به جنگل رابين‌هود خوش اومدي
بچه يه روزه!
خخخخ! :-*

تبريك‌گاه

2010-09-21T13:47:00.000+04:30

نشستن روی سر نیزه!

2010-09-15T13:46:00.000+04:30

در چشم‌هاي متروك تو مأوا داشتن
در نگاه خشك و بي اشك تو تشنگي كشيدن
و دست نكشيدن
در باران خيس امروز
ترك خوردن

89/6/24
1:45pm

بي تفهيمي

2010-09-15T13:38:00.000+04:30

دوشنبه 17 خرداد1389 ساعت: 23:53 توسط: ????
منتظر يك معجزه اي؟ يا يك افسون؟ كه شيدايت كند؟ يا انكه هويدايت كند؟
بلند شو.

از يابنده تقاضا مي‌شود تفهيم نمايند.
با تشكر

دعوت

2010-09-14T12:54:00.001+04:30

اينجا
فردا همينجا همديگر را خواهيم ديد. ناهار را بخوريد من آمده‌ام:)

نيا 2 خُل‌خُلي

2010-09-05T08:18:00.002+04:30

اعتراف مي‌كنم! اينو بذارين قبل از چاپ هر گونه داستاني براتون بگم. كه خيلي جاها از داستانآيي كه نوشتم! مخصوصاً اون جاهايي كه مرگي اتفاق افتاده يا يكي يه طوري رفته كه برنگرده؛ داستان غيرواقعي بود. شده دروغ‌پردازي! شده تحمل‌پذيريزه كردن بارهستي! اعتراف مي‌كنم خيلي جاهاش تحمل ِ زندگي توي داستان‌هام رو نداشتم! شخصيت‌ها فنا شدن كه زندگي جريانش رو مثل باريكه‌ي آب روي زمين پيدا كنه! در عين حال به واقع هيچ‌وقت جريان نگرفته و همونجا متوقف شده.

مي‌خوام بگم ژانگولربازي هم نتونسته اون جريان رو ايجاد كنه. اينه كه همه‌ش دست و پا زدن و - اگه بلد باشي- لذته.

چرا؟

رو اين حساب خيلي وقتا دچار دوگانگي مسخره‌اي مي‌شم. مثل اينكه : زندگي معمولي رو آرام و پر از دغدغه‌هاي شيرين مي‌بينم. اما يه ور ديگه‌اش رو ستايش مي‌كنم.

من مي‌گم: اگه حوصله‌ي شوخي‌هاي زندگي رو نداري عين آدم برو راهي كه شرق‌نشين‌ها هزاربار امتحان كردن و جواب داده رو انتخاب كن! معمولي زندگي كن!

ولي اگه شوخي‌هاي زندگي رو مي‌پذيري و برات مي‌شه يه بازي و بهش معتادي و به اين رسيدي كه توش هميشه دو دو تا جوابش چهار تا نيس و فلاني به گور باباش خنديد كه فيلان جمله‌ي فاخر رو اصن كنار گذاشت كه به تو بگه- برو مثل خودت زندگي كن! و با لذت بشناسش و با خوبي و بدي‌ش عاشقش باش!

من لئونارد رو تقديس مي‌كنم و ويرجينيا و ريچارد!^*

و به مريل استريب و گل‌فروش و اون مرد نويسنده كه پي عشق پر سر و صداي اول چل‌چلي‌ش بود ميگم بازم زندگي به‌تون كلك زد! دست‌كم مي تونيد بگيد تلاش‌تون رو كرديد ونشد!

و اون زن كه بين اون دو تا فنا شد! "جولين مور" به اون كه هيچي نميشه گفت.

من انتخاب كردم. بدون اينكه از نيمه‌ي راهي برگردم.

با احترام تقديم به همه‌ي تضادهاي گفتاري و عملي‌ام.. همه ي تئوري‌هايي كه نشد به كسي بفهمانم‌ش. ترسيده‌ام. كوشيده‌ام كسي را ديوانه نكنم. اميد كه موفق شده باشم.

* زدم به كربلاي فيلم «ساعت‌ها»..

* از تو خواسته بودم اميد كسي نباشم.. خواسته بودم خوشي كسي نباشم.. خواسته بودم بي‌سر وصدا و ناديدني باشم. عين خودت از كنار بقيه‌ي زندگي‌ها بگذرم. كسي خبرش نباشد كه هستم. اين روزها كه حواسم نبود خيلي وقت است كه لبخند هم حتي نزده‌ام. خواسته بودم حواس كسي به من نباشد

* معين هنوز زنده‌ است. خبر خوش به تو و خودم. مثل آن وقت‌ها هنوز مي‌گويد «نخند! توله‌سگ» و بيشتر مي‌خنداندم. و هي با آن ته‌صداي گرفته تهديدم مي‌كند. يواشكي آمد سري به من زد و زودي رفت سر زندگي‌اش. (هنوز نفهميدم چي مي‌كشه اين. به محض دريافت حتما اينجا مكتوب مي‌كنم) :))

نظرگاه

جايي ميان بي‌خودي و رغبت

2010-08-28T11:45:00.001+04:30

دارم دست از سر خودم برمي‌دارم. مي‌بيني چه بي‌پروا شده‌ام. يهو شيطنت بزرگم را گذاشتم جلوي چشمت. تا چند روز باور نكردي از من بربيايد همچين شيطنت و آتيش سوزاندن و قساوت. مي‌گويم كثافتم؟ لبخند مي‌زني! مي‌گويي كه "نه. بستگي دارد تو چطور به اين قضيه فكر كني" تو فكر مي‌كردي من اينهمه بي‌پروا شده باشم؟ نه. قسم مي‌خورم وقتي داشتم يكي يكي آس رو مي‌كردم تو چقدر حيرت‌زده نگاهم مي‌كردي. دوباره افتادم توي تله‌ي سه سال پيش ِ افسردگي و پشت‌پا زدن به همه‌ي آدم‌هاي زنده‌ي زندگي‌ام. دارم سعي مي‌كنم در برابرش مقاومت نشان بدهم.

دست دور گردنم را محكم كشيدم تا تكاني به تو داده باشم كه يله دادي به من.. كه حواست بيايد پيش من. چانه‌ات را كشيدم سمت خودم. گوشت را چسباندي به لب‌هايم. گفتم تو كه راست مي‌گويي.. ولي من ايمان نمي‌آورم.

دستت را خواستي از دور گردنم برداري. دوباره كشيدمش پايين. حوصله نداشتي. من اما لذت مي‌بردم كه گيرت آوردم. مي‌داني كه هزار تا دليل دارم كه باورت نكنم. گفتي فقط من هستم و تو. مي‌گويم خاك بر سر‌ت بكنند! خاك بر سر بي‌شعورت.. به تخم نداشته‌ات. برو بمير اصلن!

مي‌گويي به اندازه‌ي موهاي سرت زن دور و برم داشتم خُله! تمام شدند. گفتم بي‌عرضه‌گي‌ات را ماستمالي نكن! من اگر جاي تو بودم يك دختر بكر تو اين شهر نمي‌توانستي پيدا كني.

خنديدي. قهقهه زدي. گفتي دارم ديوانگي مي‌كنم. سر بردي توي يقه‌ي من و در حد خيس كردن خودت خنديدي. محكم زدم توي شكمت كه بس كن. مي‌دانستي اينطوري فقط مي‌شود دچار ترديدم كني كه آيا واقعا ديوانه‌ام. خنديدي.. خنديدي.. هي خنديدي.. نمي‌توانستم روي كاناپه نگه‌ات دارم. سُر خوردي. سرت را بين زانوانم گرفتم و موهايت را مي‌كشيدم. زده بودي به سيم آخر. تصميم گرفته بودي حتما خودم به‌ت پيشنهاد كنم برويم يك تيمارستان و بستري‌ام كني. كه گفتم. دهانت عين سوراخي كه يكهو سيمان خورده باشد بسته شد. تاب موي بيرون آمده از كليپس را يواش بين انگشت‌هايت پيچيدي و سرت را نزديك‌تر آوردي. گفتي براي تو فرقي نمي‌كند. گفتم يعني خيانت براي تو ترديدي ايجاد نمي‌كند. حيرتت را نمي‌توانستي قايم كني. گفتي برايت فرقي نمي‌كند.. و نگاهت را از من برنمي‌داشتي. حس خوبي داشتم. هيچ وقت اينهمه نتوانسته بودم خود خوش‌خيالت را توي فكر ببينم.

گفتي يواشكي حرف بزن. يواش و آهسته حرف بزن. پرسيدي كه دوستت دارم و عاشقت شده‌ام. يك جور مطمئني از من سوال كردي، انگار ردخور نداشت كه بگويم "آره" دستت را بردم ميان سينه‌ام و گفتم "نه". سوالاتت تمامي نداشت. از اين استيصالي كه اگر به روي‌ت مي‌آوردم انكار مي‌كردي، لذت مي‌بردم. توي ‌آغوش‌ت بودم و باز گفتي "مواظب خودت باش" مي‌دانستم هرگز هرگز هرگز نمي‌شود فراموشت‌ كنم. نگفتم "خداحافظ." تو مطمئن نبودي كه واقعا گفته‌ام براي هميشه برو. رفتي. حسي مي‌گفت دو روز نگذشته باز اينجايي. نمي‌خواستم فكر كنم. نمي‌خواستم.

بي هوا نشسته بودم توي ماشين و منتظر هيچ‌كس بودم. نگاه سايه‌ها و برگ‌هاي درختان بلند چنار مي‌كردم. سلانه سلانه راه مي‌رفتي و نااميد. ديدمت داري زنگ خانه‌ام را مي‌زني. مي‌خواستم جيغ بكشم از خوشحالي. انگشتت براي يك زنگ كوتاه ماند و نگاه ِ قامت در كردي و دست گذاشتي روي دستگيره‌ي درب و راهي كه مي‌رفتي را ادامه ‌دادي.

کابوسنامه - پیشامد

2010-08-28T11:41:00.002+04:30

کابوسنامه - پیشامد: "

توی ماشین پژوی نقره ایش بودیم. میم - خواهرم - جلو نشسته بود کنار الف - نامزد سابق - من و الف هم عقب نشسته بودیم. به چشمهایش از توی آینه نگاه کردم. دیدم دارد می خندد. گفت من از تو حامله ام... خشکم زد. مگر مرد هم حامله می شود؟ این تخمک سه قسمت داشته. یکی در تو که ظاهرا مرده. یکی در من که زنده مانده. و یک قسمت سوم که گم شده. فکر می کنم پس آنهمه بیماری و درد به خاطر آن بچه ای بود که در من مرده؟ باورم نمی شود و دلم بهم می خورد. به شکمش نگاه می کنم که کمی بالا آمده. میگویم حالا کی فارغ می شوی؟ می گوید سه ماه دیگر. فکر می کنم شش ماهه است حالا. می گوید دختر است و کمر پهنی دارد به همین خاطر باید کمتر غذا بخورم. توی سونوگرافی معلوم شده. چشم ها و ابروهاش هم به تو رفته. یکهو دلم می ریزد از تصور بچه ای که از آن من است. دختر دارم من. دلم برای کودکم می لرزد. فکر می کنم حالا باید چه کار کنم؟ برگردم دوباره با او؟ نمی شود که بر نگردم. بچه دارم از او. اما مشکلاتمان چه؟ به خاطر بچه باید کنار بگذارم؟ بچه ای که نخواسته ام؟ و هنوز ندیده ام؟ بچه ای که در او دارد رشد می کند؟ بهتر نیست قبل از دیدن من مادر دیگری داشته باشد تا اینکه مرا مادر بداند و بعد جدا شویم؟ اما از بچه ام چطور بگذرم؟ از خون من است و چشمهای مرا دارد. الف که کنارم نشسته و دستش را دور کمرم انداخته پهلویم را فشار می دهد. نمی فهمم می خواهد هشدارم دهد که احساساتی نشوم و تصمیم سرسری نگیرم یا دارد حمایتم می کند که باید برگردم. دلم اما گرم است که تصمیم هرچه باشد حمایتم می کند. میگوید می خواهم اسمش را بگذارم بهانی. فکر می کنم چه اسم عجیبی. من را یاد بهایی می اندازد. شاید منظورش بمانی است. از خواب بیدار می شوم. تهوع دارم و سرم به اندازه ی تمام اتاق بزرگ شده و سنگینی می کند.

پ.ن صبحش که بیدار شدم تمام روز را فکر کردم که چه معنی داشت این خواب. چیزی دستگیرم نشد چندان، جز اینکه یادم آمد شنیده بودم که خواب حاملگی معنای غم بزرگ است و زاییدن در خواب به معنای فارغ شدن از غم. توی خواب شش ماهه حامله بود و درست شش ماه از اتمام رابطه ی ما می گذرد.

من را توی خانه بهاره صدا می زنند. و بهانی ترکیبی از نام بهاره و هانیه است. به - هانی هم می شود خواندش.

قسمت سوم تخمک - غم - شاید سهم شخص سومی است که این میان جز دردسر و غم و بلاتکلیفی و فشار تا به حال قسمتی نداشته. همانی که توی خواب هم حمایتش را دریغ نکرد. فکر می کنم تصور گم شدن آن قسمت سوم نادیده گرفتن فشار و غمی ایست که او دارد تحمل می کند. نادیده گرفتنش از طرف منی که اصلا از وجودش به ظاهر خبر نداشتم و اویی که جز به غمی که باردارش بود نمی اندیشید.

دلم را به سه ماه بعد فارغ شدنش خوش می کنم این میان. من کی غم خواستم برای او؟ نه، توی خواب هم من نخواسته بودم. من اصلا نمی دانستم، پیش آمده بود. پیشامد. پیشامد را اگر پیش بینی کنی می شود پیش گیری اما وقتی آمد دیگر آمده، باز نمی گردد.

ناتواني تو

2010-08-12T09:40:00.003+04:30

فصلي رسيده
كه مريم
بكارتش را خواهد دريد
باز زني در حجله‌ي خدا خواهد خوابيد

مخلوق
در قهقهه‌اي مريض
آفريدگارش را
به حوريان زميني
بشارت خواهد داد

6اردي‌بهشت89

بي‌نظري دارم

2010-08-05T12:50:00.002+04:30

ساعت 10 قرار داشتيم. كتابخانه‌ي عمومي.. كنار همان ساختمان ژاپني ارشاد. رفته بود آمفي تئاتر تا من بيايم. نشد زودتر راه بيافتم. من همه‌ي قرارهايي كه خودم مي‌گذارم را با تاخير مي‌رسم. حكمت‌ش؟ لا مكشوف.

يكي از خصلت‌هاي من هم اين شده كه وقتي دارم مي‌روم سر قرار، اصلن جواب تلفن نمي‌دهم. خب مي‌دانم چه مي‌خواهد بگويد: كه بابا قرارمان فيلان بوده و الان ساعت فيلان است. روي اين حساب وقتي تهديدش را پيامك زد كه جواب تلفن را بدهم "لا" به روي خود آوردن و "لا" تهديد في‌الامر اثري بالشخص الخودم.

تنها اسمس كردم كه "فحش‌هايت را جمع كن! من توي ترافيك ماندم". و ديگر سايلنت. – به ديگر سُخُن: و ديگر هيچ- خب فكر مي‌كنيد چه شد. يك عدد هداي متسوپوتاميايي را با مانتوي روشن با آغوش باز در آستانه‌ي كتابخانه ديدم. روبوسي و فيلان و باقي ماجرا.

بعد! اينهمه تازه فرع ماجرا بود. طبق معمول رفتم سر سيستم تا كتابم را انتخاب كنم. ديدم يك آقايي برگشته به ناموس من! يعني اينهمه وقاحت؟ برگشته گفته كه "فرم" پر كنيد اگر عضو كتابخانه‌ي ماييد. نگاه‌شان كردم و هدا گفت كه نيست. اصلا مال اينجا نيست. يعني من عاشق اينطور سر كار گذاشتن مردم هستم. البته كنجكاوي و فضولي من باعث شد بگويم ولي من عضو هستم. يك "پرسش‌نامه"‌ي 2 برگي با چهارگزينه‌ي "خيلي خوب" و "خوب" و تا آخرش "بد" از آب درآمد. راجع به كميّت و كيفيت كتابخانه و اين قرتي‌بازي‌ها كه حداقل براي آن كتاب‌خانه‌ي فيلان شده واقعا قرتي بازي به حساب مي‌آمد (حالا دارم اينجا يك كمي غر مي‌زنم و غلو مي‌كنم). هدا بيشتر از من كنجكاو بود. گفت كه نگاه كن! نوشته "جنسيت" و مشتاق كه بنويس:"خنثي"- يعني چي مي‌كشي هدا- بعد من كتاب‌هايم را گرفتم و رو به آن آقا كردم و گفتم كه بايد الان پر كنم؟ و گفت كه بعله. زياد وقت‌تان را نمي‌گيرد. خلاصه روي رد كردن نداشتم و گذري مي‌خواندم و علامت مي‌زدم و حواسم بود البته كه چي به چيست. ته ته ماجرايش نوشت كه اگر نظري داريد بنويسيد؟

به خدا اگر مي‌نوشت 2 نمره حتما از زير زمين هم كه بود نظر جور مي‌كردم. ولي نداشت و نوشتم: بي‌نظري دارم.

بعد جالب است كه قبلش نگاهم مي‌كرد كه چطور پر مي‌كنم و با سرعت. و باز اصرار در "نظرتان را بنويسيد" كمي من را مبهوت كرد. به خدا اصلا قصد فيلان كردن اعتماد به نفس آن چشم‌هاي مطمئن را نداشتم كه "حتما لحاظ مي‌شود" اگر بنويسم. حتما يك حركتي و فيلاني..بعد دوباره با صبوري گفتم كه نظري ندارم و توي دلم جيغ كشيدم. بعد آقا ظاهرا خيال كرد تعارف دارم باهاش. در صورتي كه من بيشتر حوصله‌ي اين قرتي بازي‌ها را نداشتم. گفتم كه شما جامعه‌شناسيد؟ فرمودند نه. به خدا اينجا هم من قصد خير ِ "از زير زمين جور كردن" را مي‌داشتم اگر مي‌گفت بلي. و ديدم چه چيزها؟! و گفتم اين مملكت هيچي نمي‌شود! نظر من هم كه اصلا مهم نيست. بعد توي چهار جفت چشم مسئولين كتابخانه كه معلوم نيست چطور همزمان پشت ميزهايشان حاضر بودند، اين هدا ديد كه «الف نون» برق مي‌زد. من فقط شنيدم"اوه" اووووه" "اُاُاُاُ" "إإإ" خلاصه چه دردسرتان بدهم. زدم بيرون و ته آن نوشته بود بي‌نظري.

+اسمس وارده جهت ثبت در وبلاگ:

بارها وداع! بارها عاشق هم بودن.. و بارها!

نه! ما آدم جدايي نيستيم.*

وقتي يك همچين انرژي خوبي مثل وقتي جلوي دريا ايستاده‌اي و غرق در يك عشق مبهم با نيرويي كه نمي‌داني از كجاست در برت مي‌گيرد.. وقتي در آن لحظه‌ي صفر ِ برخورد اين دوگانگي كه الان خودت را در سردترين بخش رابطه‌هايت مي‌بيني و مي‌بيني كه نيست؛ من فقط توانستم بگويم كه چه تو را دوست مي‌دارم و هزار بار تو دوست مني و مي‌ماني دختر.

* و بدين سان يك نفر به صف عاشقانم افزوده گشت:)) و البته شاعر شد=)))

انكار

2010-07-23T14:20:00.003+04:30

روزها و شب‌هاست در انكار خودم هستم. سخت مشغولم. از اين اتاق به آن اتاق. دنبال عكس‌ها و اوراق خانوادگي. مثلا آن شب كه از ادامه‌ي خيابان گل‌ها بالا مي‌رفتم و مردي هم‌پاي من قدم مي‌زد كه دنبال پيدا كردن اولين كلمه براي باز كردن سر حرف بود. يادم نمي‌آيد چه گفته بودم كه بعد از آن شب، توي هر خاطره‌اي كه به ياد مي‌آورم آن مرد پيست شده بود. از هر طرف كه مي‌روم سر از انكار خودم درمي‌آورم. پيش از هر چيز دارم قويا آن مرد را تاييد مي‌كنم.

داستان اينطوري شروع مي‌شود: من يك شب داشتم روي اتفاقات داستان كوتاهم حاشيه‌نويسي مي‌كردم كه تلفن زنگ خورد. مادرم بود: يادم آورد كه آيا شام درست كرده‌ام؟ و چيزي خوردم؟ و گفته بودم كه يادم نمي‌آيد. ولي اصلا گرسنه نيستم مامان. و يكبار ديگر اسم مامان را آوردم. مامان گفت "اگر بابات به زبان آورده ديگر دختري به اسم تو ندارد كه دلش با زبانش يكي نيست. اين مستقل شدنت اصلن برايش قابل هضم نيست. مگر خانه‌ي ما چه فرقي مي‌كرد. دختر! تنهايي توي غربت اين شهر چه مي‌كني؟" حوصله نداشتم و قطع كرد. گوشي را روي تلفن گذاشتم و با انگشت اشاره شماره‌ي مامان را گرفتم و آرام‌تر گفتم: مامان. ماماني. مي‌دوني چي شده؟ نمي‌دوني مامان.

دلم برايش تنگ نشده بود. اين را آن موقع زياد براي خودم مي‌گفتم تا كمتر گريه كنم. باران مي‌باريد آن شب؟ نه درست يادم نمي‌آيد. شايد از آن روزهاي خل‌خلي‌ام بوده و باز درجه‌ي كولر را طوري تنظيم كرده‌ام كه از سرما پتوپيچ قصه بنويسم. داستان در يك شب باراني و سرد اتفاق مي‌افتاد. من بايد تمركز مي‌كردم. تلفن زنگ خورده بود. از پريز كشيدم. موبايل زنگ خورد. مجبور شدم روي سايلنت بگذارم. اسمس رسيد. فينگليش نوشته بود: Hanuz bidari? Khosh migzare? Bidari?

چراغ را خاموش كردم و با نور ساختمان رو به‌رو به فضاي اتاق خيره شدم. دراز كشيدم. تلفن چند بار ديگر زنگ خورد و مُرد. صبح ديدم پاي صندلي خوابم برده. داستان تمام شده. خواب‌آلوده سطور آخر را خواندم. خنديدم. داستان در انتها به زني ختم مي‌شد كه مرده. با شوهري كه قبل‌ترش مرده. خودش توي تصادف مرده. قبلش بچه‌هايش او را از يك فراموشي مرگ‌بار نجات داده بودند. زن وقتي حال و حواسش سر جايش مي‌آيد مي‌افتد به ياد آوري شوهري كه تازه بعد از چند سال فهميده مرده و چقدر در حق‌ش بدي كرده و بعد ياد عاشقانه‌هايش مي‌افتد و به طرز وحشتناكي كارش شده گريه. آدم به خصوصي بوده در زندگي‌اش و خودش را وقف كارش مي‌كرده. نه اندازه‌ي شوهرش. شوهرش آدم 8 صبح تا 2 بعدازظهري بوده و وقف خانواده. بعد قبل از اينكه با يكي ديگر ازدواج كند، توي جاده‌ي هراز از خط خارج مي‌شود و تمام و ضربان قصه.

نه اينطوري شروع نمي‌شود. يادم مي‌ايد وقتي از گرما به كافه پناه برده بوديم من «خطاب به پروانه‌ها»ي براهني را باز كردم و خواندم: "مرا به ديدن جسماني تو هيچ نيازي نيست" بعد انگار قاطي خاطرات دور شده بودم كه نمي‌شد غم توي صورتم را پنهان كنم. پرسيد: "يعني ديگه نمي‌خواي منو ببيني". توي صورتش نگاه كردم. آن موها و چشم‌ها و آن لبخند مضحك چقدر ناآشنا بود.

نه اين آن مرد قبلي نبود. گمش نكردم.

داستان از جايي شروع شد كه بعد از آن شب كه خيابان گل‌ها را بالا مي‌رفتم آن مرد چند دفتر از آخرين نوشته‌هايش را به من داده بود تا نظرم را بدهم. قبلش يك شب توي خيابان گل‌ها ديده بودمش و نفهميدم چرا انقدر دستپاچه شده. دعوت كرد با هم تا انتهاي كوچه قدم بزنيم. حرفي نمي‌زد. ولي انگار داشت منفجر مي‌شد از هجوم كلمه‌ها توي سرش. بعد از آن شب خداحافظي كرده بوديم؟ من ايستاده بودم و رفتنش را تماشا مي‌كردم. برگشت؟ دستم هنوز از يادآوري گرماي دستش قوت مي‌گيرد براي نوشتن. پس برگشت.

حالا كه خوب دقت مي‌كنم مي‌بينم يك جايي نشسته‌ام و آرنجم را تكيه دادم به ميز و مانتوي آبي گشادي تنم كردم و يك رژ صورتي زده‌ام و خيره شده‌ام توي صورت مردي كه انگار از هزار سال پيش حرف مي‌زد. از عاشقانه‌هايش. من چقدر پيرم اينجا. حتما 60 را رد كرده‌ام. وقتي مخاطب اين سوالش قرار گرفتم كه: بعد از آن همه سال حالا چي داري و چطور زندگي مي‌كني.

گفتم هزار تا شوهر كرده‌ام. يكي دو تا بيشتر بچه ندارم. عاشق بوده‌ام. همه‌ي اين سال‌ها. بعد خنده‌ي شيريني كرده بودم. گفت "خبرت را دارم. هنوز قصه مي‌نويسي و زندگي‌شان مي‌كني".

دست خودم نبود! سعي كردم همان لبخند شيرين را روي صورتم حفظ كنم. گفتم: آره نصفش مال آدمآي واقعي و نصف بيشترش مال آدم‌هاي خيالي توي خيابون گل‌ها.

+ نه اينجا تموم نشد. شب رو به ياد آرامش خيابان گل‌هاي اون سال قدم زديم.

- سرت هنوز درد مياد؟

+ نه اين خون هميشه روي صورتم هست. براي هميشه. اگه بگم چرا اون شب برنگشتي خواننده‌هام مي‌گن سر كارشون گذاشتم. بذار بگم بر گشتي.

- من كه برگشتم.

+ اين دنيا كه حساب نيست

- تو هنوز دست از سر اين خل بازي‌هات ور نداشتي. به خاطر همين عاشقت نشدم

+ تو هيچ وقت عاشق من نبودي. الان خودت گفتي.

- باز اين بازي با لغات‌ش گير كرد. آدم شو!

+ كاش واقعي بودم با تو. قصه‌ام رو تموم كن. نقطه بذار

31/4/89

مثل اتاقي ساكت كه همه‌ي اشياء را در بر گرفته

2010-07-16T20:47:00.002+04:30

ديروز كه باران باريد آخرين برگ «بار ديگر، شهري كه دوستش مي‌داشتم» از نادر ابراهيمي را خواندم. توي حياط زير درخت انجير لبه‌ي باغچه نشسته بودم. دفتر را بستم و برگشتم به چمخاله در مرداب انزلي. ديدم از گوشه‌ي دنجي دارم كلبه‌‌ايي كه نويسنده در داستانش آورده و نگارنده‌ي نامه‌هايي براي هليا را تماشا مي‌كنم. لرزيدم. احساس كردم آنجا دارد در سكوت خودش، از دلتنگي هليا، آتش مي‌گيرد. بعد انگار ميز شدم.. صندلي شدم.. در كالبد آنها روحم آرام نمي‌گرفت تا مثل قطره‌ي كوچكي از ديوار ليوان بلندي، سُر خوردم پاي ليوان و آرام گرفتم. بعد "نگارنده‌ي نامه‌ها" با انگشت، آهسته مرا كه قطره‌ي پژمرده‌اي پاي ليوان بودم، كشيد روي پوست ميز و نگاه مي‌كرد كه گرمي ميز چطور كم‌كم بخارم مي‌كند. اما هنوز رطوبت انگشت‌ش بودم. قطره اشكي از گونه‌اش لغزيد و تندي با انگشت پاك‌ش كرد و من با شوري‌اش قاطي شدم. انگشتش روي گونه‌اش نماند. من هم نماندم. خانه در ميان بازوان باران هنوز دلتنگ بود و حس كردم مرداب چه لذت مي‌برد از اين همه زندگي كه در كلبه‌ي كوچك داستان نويسنده جريان دارد.

زير درخت انجير بودم. باران مي‌باريد.

شنيدن

2010-07-11T21:01:00.001+04:30

اگر بگويم تمام آن دعواها.. قهرها.. به قول تو كل‌كل كردن‌ها سر ِ اين بود كه تو يك جمله‌‌ي صادقانه از حرف‌هاي مگو بزني؛ حرف‌هايي كه هميشه گفتي مي‌دانم و چه لزومي دارد به گفتن.. آيا مي‌گذاري به حساب ديوانگي و خل‌خلي‌هايم؟ يا از چشم دوستت ندارم‌هايم مي‌بيني؟

آري. من تمام اين مدت به ديوار راست مي‌گفتم.. به صندلي ايستاده در غرور غروب.. به ميز كه كلماتم را با ناخن خودكار درد مي‌كشد.. به پرده‌ي بي‌تاب از پنجره‌ي باز.. و از همه مهم‌تر به خودم. به خودي كه در آستانه‌ي همه‌چيز ايستاده.. بشمارم؟ آستانه‌ي تو.. آستان‌ي خودش.. آستانه‌ي امامزاده "يحيي".. آستانه‌ي در اتاقك قبرستان.. آستانه‌ي درد.. آستانه‌ي بي‌شعري.. بي‌كلمه‌گي.. بي‌حرفي.. بي‌مرگي.. اما به تو كمترين حرفي نزدم و تو هم نپرسيدي.

بعد از شش ماه توي يك هفته دو بار تو را ديدن! انصاف داشته باش! حق من بود بشنوم.. تمام حرف‌هاي تو را با آه‌هاي پرغرور و عجيب. حق من بود بشنوم چرا گريه نكردي. كه از دست دادن براي تو يعني فقدان. و فقدان باري دارد. گريه.. وقتي پدر ِ خدابيامرزت در آغوشت گرفت و گريه كرد يعني چه عيبي دارد تو هم محكم بغل‌ش مي‌كردي و مي‌زدي زير گريه. وقتي گفت صبوري كن و تو گفتي به‌ش كه من خوبم بابا. و بعد هيچ. بعد از دو سال و نيم سكوتي كه براي خودت ساختي و كنج عزلتي كه دور از من و هر چه آشنا.. تلفني كه هيچ‌وقت خدا جواب نمي‌دهي.. آري من تمام چهارشنبه در كنار تو غمگين بودم. وقتي دست‌هايم را مي‌گرفتي و مي‌گفتي بي‌خيال مي‌خواستم واقعن خفه‌ات كنم كه اينهمه سنگي. دوستت داشتم. داشتم اما حق نداشتم به تو بگويم. حق ندارم. هنوز هم حق ندارم. بايد بداني كه اينهمه نبودن مرا هم سخت كرده در برابر تو. من ناخواسته هم‌بازي تو شدم در نگفتن.

چه خوب شد آمدي. چه خوب شد كه آن لب‌ها برايم گفت.. بعد از آن روز پر از پياده روي از ميدان ساعت تا ميدان امام. هي رفتن و برگشتن و و قارن را پايين رفتن و كافه‌اي دنج كه توي شهر خراب‌شده‌ي ساري پيدا نكرديم..

تو حرف زدي من سبك شدم.

+ سعي كردم دوباره برگردم. سلام

...

2010-05-15T13:38:00.002+04:30

دست از آواز خواندن برداشته‌ است

بـطـيار

+ اعتراف مي‌كنم معني واژگان شما را نفهميده‌ام. گويي مخلوق اين سرزمين نيستم. رنجي كه از اين اشتباه ِ خدا مي‌كشم تحمل ناپذير شده. اجازه مي‌خواهم براي هميشه از اينجا، از اين فضاي مجازي ِ دوست‌داشتني، بگريزم.

«چنان پُرم من از تو چنان پُر كه بيشتر شبيه شوخي زيبايي هستم»*

2010-05-13T13:01:00.003+04:30

و چنانم حامله‌ام

كه زاييدنم حتمي‌ست

به شكل نوزادي

كه براي بوسيدن و بوييدن و در آغوش كشيدن

به دنيا خواهد آمد

چنانم حامله‌ام

كه اين شعر

براي زاييده شدن

به ذهن تو محتاج است

به شناسنامه‌ي تو

چنانم حامله‌ام

كه انگشت اتهام ِ ساكنان ِ شهر ِ بانوي باكره

همه در انگشت تو

به شكل يك پرسش تكراري

به سويم نشانه رفتند

"عروسي كردي"

و خداي شعرم

ناتوان‌تر از دست‌هاي خالق توست

براي بوسيدن و بوييدن و در آغوش كشيدن

شايد بهترين جمله‌اي كه مي‌شد به كسي ياد داد همان جمله‌ي آن مرد جواني بود كه در نمايشگاه كتاب، ديروز، ميان جمعيت، در گوش همه زمزمه مي‌كرد: كتاب بخون.. كتاب رو خريدي بخون.

و مي‌خنديدم. سختم بود. اما مي‌خنديدم. وقتي مي‌پرسيد كتاب مي‌خوني؟ و هميشه جواب مي‌شنيد كه بعله. و دوباره مي‌پرسيد خب آخرين بار كه كتاب خوندي كي بود؟ و معمولا جواب مي‌شنيد خيلي وقت است و فعلا كتاب جديدي نخوانده. و سر و ته‌ش را درمي‌آورد و مي‌فهميد واقعا هيچ‌چيز نخوانده.

دلم نمي‌خواست غصه بخورد. دلم مي‌خواست خيال كند همه‌ي آدم‌هايي كه جمع شده‌اند و اين جمعيت را درست كرده‌اند، واقعا كتاب مي‌خوانند. واقعا آدم ِ مطالعه هستند. من دوستش دارم. بارها توي گوشش زمزمه كردم. نشنيد.

* خطاب به پروانه‌ها- رضا براهني

ضمير ِغايب ِ مكرّر

2010-05-03T21:05:00.004+04:30

نامه‌ي قبلي را كه نوشته بودم "تو" را به مخاطب غايب صدا مي‌زدم. دلم از غريبه‌گي نامه گرفت. گفتم اين دو سطر را روبه‌رويت بنويسم ـو با خيالت يك استكان چاي بنوشم.

+ دوستي دارم كه يك وقت‌هايي انگشت مي‌برد لاي موهايش و با خنده و شيطنت مي‌گفت: موهام بلند شده مي‌ره توي چِشَم. يعني كه چقدر خوش‌تيپ‌م. عاشق اين اطوارهاي خاص خودش بودم.

حالا اين را گفتم كه بگويم: واحد زياد ورداشتم مي‌ره توي چِش ِ وقتم. اينه كه اينجا يه مدتي دير به دير به‌روز خواهد شد.

مواجهه

2010-05-01T11:59:00.002+04:30

اسم اين سكانس از فيلم موديلياني رو مي‌ذارم:

دست‌ها و چشم‌هاي سوخته

حيرت و سپاسي كه اين زن توي صورتش هست، يعني: توي يك رشته‌ي نازك از افكار مردِش خودش رو آروم، خوابيده ديده. بعد اين عظمت رو دريافت كرده. مي‌دونيد چي مي‌خوام بگم؟ يعني چي از اين بالاتر كه يكي غرق كرده خودش رو توي پرتره‌ي يك زن. چي از اين بالاتر كه تونسته براي يك لحظه اينهمه راه رو تا تنهايي و پريشوني زن بره و برسه به اون نقطه‌ي داغ. براي يه لحظه همه‌ي تنهايي‌ها رو هيچ كنه توي آغوش زن.

قهرهاي دوست‌داشتني

2010-04-20T22:36:00.003+04:30

اسمس من: وگر تو زخم زني به كه ديگري مرهم/ وگر تو زهر دهي به كه ديگري ترياك :))

اسمس جودي: اين يعني ديگه آشتي؟

اسمس من: من كه قهر نبودم. فقط دلم تنهايي مي‌خواس و يه عالم سكوت.

اسمس جودي: به قيمت دل شكشتگي من.

اسمس من: جالبه‌ها! تو توي اسمس هم تپق مي‌زني:)) منم مي‌رم دنبال دواي شكستگي روحم خب.

امروز روز پرستاره. جودي هم امسال به سوپروايزري نائل اومده. كلاسش رفته بالا و منم محض شوخي همه‌ش مي‌گم چه فايده اين سوپر بودن وقتي هيچ اغذيه‌اي نداره.

دو روز با هم حرف نمي‌زديم. حالا دل جفت‌مون تركيده بود از غصه كه چرا كوتاه نميايم. اي گندت بزنن. موضوع اينه كه جودي پرستاره خيلي خوبيه. نه كه خواهره منه‌ها! نه. از اين نظر كه توي كارش موفقه هم، باز نه.. از اين نظر كه همه‌ش مواظبه منه. چي كم و كسر دارم و چي مي‌خوام و از اين مدل‌ها كه قبل از اينكه دهن وا كني مي‌فهمه چته. ولي پرستاري‌ش گاهي دردناكه. يعني با آمپول مي‌خواد زودي همه چي رو حل كنه. بعد اين از اون مدل‌هاي به هيشكي ربطي نداره من چمه بود كه من ساكت شدم و اون هر چي مي‌گفت چيزي نمي‌گفتم. بعد داغ مي‌كنه خب.

دلم براش تنگ شده بود. دلم براي غر زدن‌هاش.. ماجراهاي پرستار خوشگله و اينا.. براي يك ميليون و هفتصد و هشتاد و فيلان بار گفتنه: حالمو به هم زدي! صد دفعه نگفتم از اين مريض‌هاتون برام تعريف نكن!

حالا موردهاي روان‌شناسي‌شون باشه يه چي. اينكه فلاني رو سگ گاز گرفته و فلاني از فلان‌جا افتاده پايين فك‌ش در رفته و اون يكي رو موتور زده و نفله شده و آي‌سي‌يو خالي پيدا نشده براش.. برام دنيا رو مريض‌خونه ديدنه.

+ خوب شد. پشت اسمس‌بازي، دو قطره اشك براي اون روز ريختم و نديد. غمم مثل رقيب مي‌مونه براش. مي‌فهمه كه به اين يكي هيچ راهي نمي‌تونه باز كنه. من غمم رو بيشتر دوست دارم. اينو هزار بار به روم آورده.

عرق بهارنارنج

2010-04-19T18:00:00.001+04:30

نكته‌ي پيش از ريدينگ: بديهي‌ست لينك‌هاي اين يادداشت پيشنهاد‌هايي‌ست براي خوانده شدن از طرف نگارنده. و تنها ربطش، فضا دادن ِ ذهن ِ خواننده به شيوه‌ي كاملاً مدرن است:)

اين متن لازم ندارد بگويم از دانشگاه برمي‌گشتم. ولي مي‌نويسم. لازم نيست بنويسيم باريدن ِ نم‌نمك آسمان از نيمه‌هاي كوچه‌ي دانشگاه شروع شد و اينكه خوب شد به بابا زنگ نزدم دم ظهري بيايد دنبالم تا برويم خانه. لازم ندارد اضافه كنم تن ِ عطش‌ناك ِ زمين چه دلبرانه باران را در آغوش مي‌گيرد. عجب وصالي. بوي نم خاك گرم. اما مي‌نويسم. من چيزهايي را كه دوست دارم مي‌نويسم.

قبل از باران داشتم فكر مي‌كردم چقدر درس‌هايم تلنبار شده و مدني را چطور با آن استاد زاغارت پاس خواهم كرد. و اينكه وقتي شروع كنم به درس‌خواندن، نوشتن براي مدتي در معرض خطر ِ تاثير كلمات قلنبه‌ي اصطلاحات حقوقي قرار مي‌گيرد و چقدر زمخت مي‌شود نثرم. و به استاد آيين‌دادرسي كه تاكيد مي‌كرد تلاش كنيم حقوقي حرف بزنيم. و چقدر بدم مي‌آيد اين وقت‌ها از خود ِ دانشجويم. از خود ِ متاثرم. از خودي كه بعد از فارغ‌التحصيلي وقتي براي اينگونه ماندن ندارد. بايد خودش را جدي بگيرد. وقت‌هايي كه مورد سوال قرار مي‌گيرم و مجبورم جدي باشم، ديگر ناهيد نيستم. وقتي كه استناد مي‌كنم به فيلان ماده‌ي خشك فيلان قانون، بيشتر نگران رفتن ناهيد مي‌شوم. وقتي احساساتم را ناديده مي‌گيرم...

چه مي‌بافم؟ اينها را قرار نبود بنويسم.

به وصيت‌نامه‌ي قبل از خوابم فكر مي‌كنم. گفتم لايك‌ها‌ي بي‌دريغ را مي‌گذارم براي نوشته‌هاي هنوز ننوشته و نخوانده‌ي دوستانم. هدا را كه دوست ‌دارم چه؟ آهان! آن آرزوي دوره‌ي فوق‌ليسانس را برايش مي‌گذارم. هم خوشمزه‌ست هم شادي‌آور؛ براي روزهايي كه مجبورم كمتر باشم. و تو.. نامه‌هاي نانوشته را هر روز به آدرس تو پست مي‌كنم. و حس سبكي ظهر، ابري مي‌شود كه دلبرانه بر سر شيداي من و شكوفه‌هاي درخت‌هاي نارنج باريد. بهار نارنج.

حالا متن اصلي قرار است نوشته شود: يك قطره افتاد روي پلكم.. بعدي و بعدي. داشت پا مي‌گرفت، اما حواس‌ش به من بود كه ريتم‌ش تند نشود. باران را مي‌گويم.

فكر دروس عقب‌مانده‌ي دانشگاهي تا اواسط كوچه بعد از اولين قطره از سرم پريد. دانه دانه روي مژ‌ه‌ها.. هي مي‌گفت: دينگ دينگ.. مثل ضرب گرفتن انگشت روي گيتار. كه حواست بيايد پيش من. من هم وا دادم و گفتم: ها؟

زمين عطش‌ناك شكل من بود. شبيه نازي ِ نمايشنامه‌ي تازه‌ي هدايي كجايي. اينجا كلمه ندارد. همه‌اش عطر است. يكبار جاي من اجازه داري نفس بكشي خواننده!

خسته بودم. به شدت از اين افكار خسته بودم. گوشم را سپردم به اين هواي ملس بهاري. نمي‌دانستم دلم چه مي‌خواهد. گفتم اجازه داري تا كشوري پياده بروي.

پاهايم جان گرفته بود. افكارم انگار سرشان را گذاشتند و جايي بين راه خيره به اطراف، خوش‌خوشان، خواب‌شان گرفت. تا ميدان كارگر زير تك‌تك درختان به هر بهار ِ نارنج رسيدن‌ش را تبريك گفتم. نه، ديگر آن من ِ خسته نبودم. سبزه‌ميدان را دور زدم. فكر مي‌كردم اتوبوس را كه ببينم حتما دلم مي‌خواهد بروم خانه. نمي‌دانستم كجا مي‌روم. اتوبوس نبود. بهتر شد را توي دلم گفتم و تا ايستگاه بعدي پياده مي‌روم را هم. مخابرات تا فرهنگ را رفتم. از خيابان اصلي بيزارم. فرهنگ را مي‌پيچم سمت هنرستان. خيابان بازار را مي‌روم جلو. بازار هميشه كسل‌كننده بوده. حتي آن روز هم. از چارسوق مي‌روم سمت سينما استقلال. از جلوي كتاب‌فروشي چيستا مي‌گذرم. طبق هميشه زل مي‌زنم به پنجره‌ي مسافرخانه. قدم‌هايم كوتاه مي‌شود. اين مسير كش مي‌آيد انگار. حرف‌هاي نامه‌اي ِ ذهنم اينجا به سكوت مي‌ايستد و از پنجره‌ي چشم‌هام زل مي‌زند به پرده‌هاي پنجره‌ي مسافرخانه. چه خوب كه اينجا را تازه‌گي‌ها صفا داده‌اند. نگاه مي‌كنم به مغازه‌ي فروش بليت. روي پارچه نوشته ساعت 8 صبح به مقصد... مي‌خندم. آنوقت من از بابلسر بليت گرفته بودم. حالا مي‌شود از اينجا بليت 8 صبح گرفت. از كوچه‌ي شيشم بهمن مي‌روم داخل. سينماي مسكوت مانده و فضايي كه 30 سال است خاك مي‌خورد. فضايي كه مي‌توانست كانون فعاليت هنري باشد. اصلاً مرغداري باشد. اما اينجوري عين احمق‌ها به آدم زل نزند و نگاهش از آدم نپرسد چرا بيخودي 30 سال است كه اينجا افتاده.

از بانك‌پارسيان با آن نما‌كاري ِ خارجكي‌اش كه نمي‌دانم ادعاي ايراني بودنش از كول كدام شانه‌اش بالا رفته. اصلا عصباني نبودم. عادت مي‌دانيد چيست؟ كنار ايستگاه اتوباس مي‌ايستم. اتوبوس مي‌آيد. سوار نمي‌شوم. يك پيكان قراضه چراغ مي‌زند. كنار دو دختر بغل‌دستي كه از جزوه‌هايشان با اشتهاي تعريف از فيلان سالاد خوش رنگ و مزه حرف مي‌زنند مي‌نشينم. من دارد از اين پيكان خوشم مي‌آيد. لازم نيست جا باز كنم روي صندلي. هزار نفر، بعد از تلاش و ممارست، اين گودي را ايجاد كردند تا من خوش‌خوشان بخزم توي صندلي و زل بزنم به آدم‌ها و تك‌تك تبليغات را با جديت بخوانم.

از خودم مي‌پرسم: راضي شده‌اي؟

مي‌گويد: چه خوب كه همچين مسافرخانه‌اي توي شهر داريد.

مي‌فهمم چه مي‌گويد. خاطره‌اي استتار كرده در اين كلامش. دستم را دور گردنش مي‌گذارم. سرم را مي‌چسبانم به سرش. لبخند مي‌زنم. از گودي پيكان قراضه بيشتر لذت مي‌برم.

Disbelieve

2010-04-16T20:37:00.002+04:30

يك صبح‌هايي از خواب بيدار مي‌شوم
حس مي‌كنم يكي كه خيلي دور است از تن ِ من
مرا بوسيده

و رفته

بيا صبح‌ها گيسوان شانه زده‌ام را روي بالشت ببين
و لب‌هايم را به خنده
من ديشب اينهمه آرام نرفته بودم بخوابم

27فروردين89

ناهيد عاقاثيان

....

2010-04-15T20:43:00.001+04:30

يعني يه روزآيي مياد توي زندگي، آدم از بس حال و حواس‌‌ش دستشه.. هر چي براي خودش كتاب بخره.. هر چي ببرتش بيرون.. با دوستاش قرار بذاره.. بره دم پنجره‌ي كتابخونه.. بره به خودش چيزآي جديد نشون بده.. يه ساعت‌هايي رو بذاره واسه سوكت كه مثلا اتاق فكر و با خودش شُور بذاره.. اصن صُبآي زود پاشه بره توي حياط و جيغ ويغ گنجيشك‌ها رو بشنوه و يادش بياد چه دير كردن سر كلاس مي‌چسبه.. چايي رو پُررنگ بخوره.. هورت بكشه جيگرش بسوزه.. توي دفترچه‌اش شعري رو بنويسه كه آخرآي خواب‌ش يكي براش نوشته و لبخند خودش رو روي لباش فهميده و خوشي تنگ بغل‌ش كنه.. ولي اصن به‌ش لذت عميق نده.

يعني بعد كه مي‌گذره از اون اتفاق، دوباره بره توي لاك خودش و انگار نه انگار كه اينهمه خودش رو تحويل گرفته. يه وقتايي اعصاب خودمم خورد مي‌شه جدي.

مثل اون وقتايي كه آدم يه ني‌ني داشته باشه. بعد بچه بزنه زير گريه. اونوقت اولين چيزي كه به ذهنت مي‌رسه چيه؟ « اوه! شايد گُشنه‌شه» بعد يك كمي شير مي‌خوره و بعد خيره نگاتون مي‌كنه كه چرا نمي‌فهمي؟ ـو دوباره مي‌زنه زير گريه. بعد پوشك بچه رو نيگاه ميندازي. اي بابا اينم كه كثيف نشده. بعد خيال مي‌كني بچه مريضه. دست مي‌ذاري رو پيشوني‌ش. انقدم گاهي خُل مي‌شي كه واقعا بچه تب داره. زنگ مي‌زني به شوهره يا باعث و باني‌ش كه اين بچه رو پيش‌ت گذاشتن! (پروسه‌ي گريه ادامه داره و بچه كبود شده از گريه) بعد دماسنج مي‌ذاري زير بغل بچه و مي‌بيني متعادله. بعد واقعا نگران مي‌شي. اي خدا! چي كار كنم. بعد همون موقع است كه مي‌گي بچه‌داري چقده سخته. يهو توي يه استيصال تمام، بچه رو مي‌گيري توي آغوشت. بچه هنوز گريه مي‌كنه. كف دستت رو مي‌ذاري پس‌ ِ كله‌ي بچه.. آروم مي‌بيني گهواره‌اي داري تكون مي‌خوري. بعد داري نواجش مي‌دي: عسلي! جيگري خاله.. مهتابي خاله.. آفتابي خاله.. بعد بچه پيشوني‌ش رو چسبونده زير چونه‌ات و داره گوش مي‌ده چي مي‌گي. آروم مي‌شه. انقدر كه توي بغلت عرق مي‌كنه ولي جيك‌ش درنمياد.

مي‌خوام بگم يه روزگاري بود كه فقط با دو بيت حافظ مي‌شد آروم گرفت و درس خوند: فغان كه آن مه نامهربان مهر گسل و الخ اصن انقدر دير رسيدي به داد خودت، مجبوري عين جريمه‌ي‌ ديكته هي هر جا حالت گرفت، گوشه‌ي هر چي بنويسي‌ش.

يعني يه چيزآي دروني هست كه بحث روز آدم با خودش. بعد فك مي‌كني: بابا! من كه با خودم كنار اومدم. مي‌دونم كه چه‌جوري مي‌شه دست به سرش كرد. مسئله با از سر وا كردن يا هرچي حالا.. درست نمي‌شه. هر قدر هم هولناك باشه بايد باهاش روبه‌رو شد. مي‌گه باور نمي‌كنه؟ مي‌گه تو بزرگ شدي؟ مي‌گه از پس‌ش برنمياي؟ مي‌گه تو تنها كسي هستي كه اينجوري هستي؟ اساسي مي‌گه برو بابا بچه؟

خب نزن توي گوشش. ببين دردش چيه. لاعلاجه؟ خوب نمي‌شه؟ انقدريه؟ برو باهاش مسئله رو درميون بذار. تحملش رو ببر بالا. بگو كه چقدر خودت رو دوست داري. بگو كه اين مسئله با توي جمع اين مسئله رو خفه كردن حل نمي‌شه. بگو آخرش يه جايي با هم تنها مي‌شيم. بگو توي تاريكي خِفت همو مي‌گيريم! نه تو آروم مي‌گيري نه من. بعد كم‌كم كمك‌ش كن. باهاش رفيق شو. اينطوري هم نيگاه كن كه گاهي مسائل و مشكلات واسه بزرگ كردن آدمه. براي من مي‌دوني مثل چيه؟ مثل اولين بار مواجه شدن با دوش آبه. من تنهايي حموم رفتن رو بلد نبودم. در كه بسته شد دوش آب رو كه باز كردم از ترس جيغ كشيدم. فك كن! چند بار مامان مي‌تونه بياد كمكت كنه؟ بدون دوش هم كه نمي‌توني سر كني؟ پس مجبوري چشاتو ببندي بري زير دوش. نفس‌ت بند بياد.. هول ورت داره. آخرش مي‌بيني با ترس‌ت رفيق شدي. يه وقتي برسه كه بخندي به اين ترس.

يه وقت بذار مسئله‌ت رو بغل‌ش كن. اينوقتا آدمآي دور و برت رو عاجز نكن كه چرا نمي‌تونن كمكت كنن. اين غمه بزرگيه واسه كسايي كه دوستت دارن.

مثل اشكي كه راه خودشو بگيره و خودشو گم كنه

2010-04-13T16:39:00.001+04:30

تمام مدت كه زير نگاه تحسين‌آميزش بود، داشت سعي مي‌كرد چشماش داغ نشه. كه لب‌هاش كج و معوج شن. لحظه‌اي كه شيريني رو تعارف كرد تا به اين واسطه دست‌هاش رو بگيره، سريع شيريني رو قاپيد و برد طرف دندون‌هاش و گاز اول رو زد. تازه اونوقت بود كه فهميد چه گندي به اين‌همه خودداري‌ش زده. لب‌هاش داشت كج و معوج مي‌شد. به بهانه‌ي پاك كردن خورده شيريني، روي لب‌هاش رو با پشت دست از گوشه‌اي كه مي‌لرزيد تا انتهاش محكم مالوند. چشماش داغ ‌شد. روسري رو پايين كشيد تا به بهانه‌ي مرتب كردن موهاي سرش، يك كمي خلوت كنه. موهاش مرتب نمي‌شد. اينو اون گفت. روسري رو بالا كشيد. همه چي لو رفته بود. اينو پرسشي از خودش سؤال كرد.

بارون مي‌اومد. از كافه بيرون زد. گفته بود كه فردا مي‌ره شهرستان. سوار تاكسي شد. هواي سرد به صورتش مي‌خورد. با هر باد سينوس‌هاش درد مي‌گرفت. دستكش‌هاش رو دستش كرد. لبه‌ي شالگردن رو تا بيني بالا كشيد. روسري‌ش رو محكم‌تر بست و هد رو تا روي پيشوني پايين كشيد. آخر ايستگاه باز بايد پياده مي‌رفت. به جايي كه مي‌رسيد فكر مي‌كرد. به گرما. به خودش گفت ديوونه. چرا توي اين شرايط بايد به گرماي جايي كه مي‌رسيد فكر مي‌كرد. قهوه‌ي گرم رو كه از گلوش بالا اومد رو قورت داد. سرش گيج مي‌رفت. به خودش فحش‌هاي ركيك داد. فحش‌هايي كه هيچ‌وقت به زبون نمي‌آورد.. فقط توي سرش بود. يكي داشت با عجله سمتش مي‌اومد. هيكلش مثل يه آشنا بود. كاپشن كه گنده‌اش كرده بود رو شناخت. سرِ گوش‌هاي قرمزش خيره‌اش كرده بود. از سرما بود. اينو از خودش پرسيد. روبه‌روي هم ايستادن. دستاش گرم بود. از پشت دستكش هم گرماش رو حس مي‌كرد. مي‌كشيدش. در خونه باز بود. به چيزآيي كه فكر مي‌كرد، تا پشت ِ در، تموم شد. ديگه از اين به بعد نمي‌شد. در محكم بسته شد. دستش رو دور گردنش حس كرد. گريه تموم شده بود. اشكي نداشت. چشماش رو بست. ديد كه هِدِش بالا مي‌ره. شال‌گردنش شُل شده. دستكش‌هاش ديگه تو دستش نيستن. نگاهي رو از پشت پنجره حس كرد. حدس زد بايد دختر كوچولوي ِ تازه‌اش باشه. ديگه همه‌چي تاريك شد. نور نيمه‌جون آفتاب از پشت ابرها هم رفت. حس كرد هواي سرد و تازه، دير مياد. آره. بازوهاش رو لاغرتر حس كرد. كاپشن روي سرش بود. چيزي رو توي گوشش زمزمه‌وار شنيد: ديگه به هيچي فك نكن. ما هميشه با هميم.

همه‌چي بعد اون جمله مُرد. ديگه يادش نميومد كيه. فقط زندگي مي‌كرد. انگار تا حالا مَردم اينجوري زندگي مي‌كردن. زندگي‌ايي كه هيچ‌وقت حسرت نداشتن‌ش رو نمي‌خورد.

...

2010-04-10T16:28:00.001+04:30

دردي‌ست كه ريشه‌اش زميني‌ست/ تا چند توان به آسمان گفت

و تنهايي آغاز شد. آدم با خداش غريبي كرد. وقتي خدا مي‌گفت: بنده‌ام چطوري؟ آدم مي‌گفت كه خوبم و تندي ادامه مي‌داد: چه خبر؟ و خدا مشكوك به نظر مي‌آمد كه با همه‌ي مطلق ِ دانايي‌اش از درد آدم خبري داشته باشد. و خدا پاسخ داد كه مردم هنوز براي مثلث برمودا شايعه پراكني مي‌كنند. چيزهايي پيرامون ِ اعتقاد پيروان اديان آسماني‌اش گفت و قاه‌قاه به بلاهت بنده‌هايش خنديد. آدم گفت كه ديگر چه خبر؟ خدا گفت كه چرا ديگر دعا نمي‌خواند. نكند غره شده بر اندك توانايي كه آدم به او مديون است. و به بنده‌اش نگاه تندي كرد و آدم سجده كرد بر قادر متعال. آدم در دل نهاني مي‌دانست خدا هرگز تحمل كسي ديگر را در جايگاهش يعني همان نهاد آدمي ندارد. پس راز سر به مُهر در دلش ماند و دريغ كه حرفي به او بزند. خدا گفت كه بنده‌اش ديگر آن بنده‌ي سابق نيست. و آدم فقط توانست بگويد: تو چطوري خدا؟ و خدا مثل اينكه قند توي دلش آب بشود باران را نازل كرد. و آدم آرام شد. آدمي با خود فكر كرد: خدا جداست از پيكره‌ي بنده‌اي كه عظمت را همه در ستايش كسي مي‌دانست كه هم‌پايه‌ي او بود. يعني حوا. كسي كه در اين قفس با او هم‌آواز باشد. انعكاسي از تجلي خداوند. چيزي كه بشود در برش گرفت نه در بر بود. و خدا حيران بود در آفريدن حوا. پس قانون وضع كرد. هر حوايي را به ستايش آدم خواند. جيره‌اش را نصف كرد. ضعيف آفريدش و فتانه. مليح آفريدش در برابر اندكي بلاهت. در زيبايي آنچنان ظرافت به خرج داد كه در پستو نهان شدند چونان ابليس‌هايي كه دست‌شان رو شده باشد. حوا از همان اول به تنهايي دچار بود. خيلي قبل‌تر از آدم. و چه تنهايي بالاتر از اين كه روز دوم آفريده شوي و زودتر پي ببري.

آدم تنها بود.. حوا تنهاتر.. و چون در بر هم بودند آدم تنهايي‌اش پايان يافت و حوا به احساس كفايت آدم رضايت داد. حوا هميشه تنها بود. آدم مي‌دانست. اما خدا نه

گاهي نمي توان به خدا حرف درد را / با خود نگاه داشت و روز معاد زد

ابيات از محمدعلي بهمني- شاعر شنيدني‌ست- نشر دارينوش

بعد از نمايش «چاه»

2010-04-08T18:30:00.001+04:30

قبول داري بعد از ديدن نمايش «چاه» خيلي راحت‌تر و بهتر از هر وقت ديگه‌اي از مقوله‌ي عشق حرف زديم؟ يه ادراكاتي در برابرمون عريان شده بود. ما بي‌واسطه ازش حرف زديم و بي‌توضيح بيشتري مي‌فهميديم چي مي‌خوايم بگيم.

اونجايي كه زن و مرد ِ نمايش، براي شروع حرف‌هاشون، از ماجراي اولين ديدار گفتن رو چقدر تحسين كرديم. خنده‌هاي سخاومتمندانه‌ي زن و فن بياني كه مرد براي نشون دادن ِ لذت بردنش -از به ياد آوردن ماجراها- انتخاب كرده بود رو چقدر آفرين گفتيم. از پله‌هاي مجتمع پايين رفتيم و صبورانه خودمون رو كنترل كرديم تا اومديم توي خيابوني كه به شيرخورشيد منتهي مي‌شد و من فرياد زدم: هداااااا! عالي بود! عالي! خداي من. يادته گفتم چقدر جالب بود اونجايي كه مرد مي‌خواست خاطره‌ي اولين دوستت دارم گفتن رو دوباره زنده كنه. اينكه دوستت دارم ِ دومين ديدار رو چه كسي گفت و مرد ثابت كرد اون بوده. به زن گفت: صبر كن و بعد يه سيب از روي زمين برداشت و گذاشت توي دست زن و گفت دوستت دارم..

اين هول و ولا براي زنده كردن.. وقتي كه واقعا مرده بودن. هدا! اينجاس كه مي‌گم: عشق آدم رو نجات مي‌ده از مرگ.

مرد مي‌گه: توي نمايش هملت همه‌ش داشتم تو رو نگاه مي‌كردم. تمام مدت داشتم به تو نگاه مي‌كردم. تو ناراحت مي‌شدي اونوخت؟ زن يك كمي سكوت شيطنت‌آميز مي‌كنه و ميگه: نه. راستش وقتي حواست به من نبود ناراحت مي‌شدم. مرد با تحكم مي‌گه: ولي من تمام حواسم پيش تو بود. زن مي‌گه نه نبود. يه وقتايي داشتي نمايش رو نگاه مي‌كردي. مرد مي‌گه براي اينكه خودم رو بزنم به اون راه كه مثلا نگات نمي‌كنم. هر دو تا مي‌خندن.

مرد فقط يه شاعر بود و يك نويسنده. زن زندگي بود براي اين مرد. اونجا كه به‌ش مي‌گه: راستي تو چرا خودت رو كشتي؟ مرد مي‌گه واسه اينكه تو مرده بودي و من با خودم گفتم واسه‌ي چي زنده‌ام؟ بعد خودم رو كشتم. و بازي با كلماتي كه من عاشقش هستم. اين استدلال آوردن توي حرف‌ها همراه با بازي زباني رو مي‌پرستم. خدايا. خيلي عالي بود.

خيانت. خيانت. چه بازي قشنگي بود توي داستان. خيانت اينكه يكي توي داستان مرد هست كه زن به‌ش حسوده. باور داره كه هست. و نويسنده توي قصه‌پردازي‌ش به‌ش بها نمي‌ده. بسكه پوچه مقابل اين عشق ورزي. و اون بوسه‌ي روي پيشاني ِ آخرين ديدار. زن مي‌گه چند بار جايي كه روي پيشوني بوسيده بودي رو دست كشيدم كه لذت‌ش رو بيشتر پيش خودم نگه دارم. تو كجا بودي خليل؟ خدا! قيامت بود.

ساعت‌هاي توي انفرادي رو از زبون مرد شنيدن. ساعت‌هاي قبل از اعدام. خفت التماس كردن به بازجو. اعتراف‌هاي تكان‌دهنده كه..

من هيچ وقت خاطره‌ي اين شب رو فراموش نمي‌كنم. و هوس گاز زدنه اون سيب قرمزي كه روي زمين ِ صحنه‌ي نمايش، برق مي‌زد و به‌ت گفتم نمي‌شه ورش داريم؟

«چاه» تماماً تقدير و ستايش از عشق است.

از 14 تا 29 فروردين. مجتمع سينمايي ارشاد بابل. ساعت 7.

پرتره‌اي از «بي‌بازگشت»

2010-04-05T18:57:00.002+04:30

امروز فكر مي‌كردم با آن نامه‌ي شخصي كه براي تو نوشتم قرار است چقدر تنهايي بخرم. احتياجي به نوشتنش نبود. ما خداحافظي‌ را در آخرين سلام كرده‌ بوديم. با اين احوال، گيرم تو را قال بگذارم توي دارغوزآباد فيلان! گيرم كله‌شق بازي دربياورم و تنها بروم و هيچ‌وقت نگويم كجا هستم! گيرم بخواهم تمام عمر را در جايي زندگي كنم كه كسي مرا نشناسد. آخرش؟ ته همه‌ي ماجراها چيست؟

برمي‌گردم. در همان خانه را باز مي‌كنم. با هيچ‌ نامه‌اي روبه‌رو نمي‌شوم. شروع مي‌كنم به نوشتن پرسش‌هايي كه هر كسي در اين موقعيت دوست داشت مخاطب شود. داستان‌ش مي‌كنم. شعرش مي‌كنم. منتشرش مي‌كنم. اميدوارم فقط تو نخواني.

شرمسارم مي‌كند اينكه من تو را هنوز دوست دارم و تو با تعجب، كلماتي را آهسته زمزمه كني: هنوز فراموشم نكرده است.

تلفن‌ت را پيدا مي‌كنم. شماره‌ات بايد عوض شده باشد. زنگ بزنم. صداي پشت خط بگويد الو.. الو .. بفرماييد..

گوشي را بده به آن بچه‌ي كوچولو. مزاحم تلفني‌ها از مصاحبت با بچه‌ها لذت مي‌برند.

+ توي باران نم‌نمك آسمان امروز شمال.. بي‌چتر.. بي‌بالاپوشي گرم.. نفوذ بازيگوش قطرات تا پوست تن.. چرا تمام راه را با اين هوا راه نيامدم من.

+ اين پنجره‌ي كتابخانه‌ي ما خيلي دل‌چسب است. نه اينكه كسي عاشقش نيست.. نه اينكه كمتر كسي مي‌آيد در جوارش شعري بخواند! از اين لحاظ. صبح ِ خيلي زود من، لبريز از پُر حرفي‌هاي پنجره‌ي كتابخانه‌ي دانشگاه شد.

+ من مي‌گويم هيچ صبحي لذيذتر از اين نيست كه بنشيني كنفرانس دخترهاي ترم پاييني‌ را توي كلاس دكتر وزيري تماشا كني. بسكه انرژي‌اند. با آن ابهتي كه از خودشان در تسلط به قوانين نشان مي‌دهند. مي‌گفت: در صورتي كه جرم اثبات نشود و 50 مرد نيايند براي قسامه، خود فرد مي‌تواند 50 بار قسم بخورد. ادامه داد كه جالبه! زن و مرد تنها در اين مورد هيچ تفاوتي ندارند.

من واقعا خنديدم از اين حاشيه‌پردازي در كنفرانس‌ش. بعد گفتم مطمئني كه زن‌ها نبايد 100 بار قسم بخورند. با تسلط خاص گفت كه نه و خنديد. و گفت كه دقيقا بايد 50 بار پشت سر هم اينطور بگويند كه به فيلان و بيسار قسم كه من بَهمان كار را نكردم. توي گوش بغل دستي گفتم: مثل ِ كُشتم شپش شپش‌كش 6 پا را:))

...

2010-03-31T23:49:00.003+04:30

زندگي آن گياه ِ در پناه ِ سايه‌اي‌ست كه آرام‌آرام سعي در رسيدن به آفتاب دارد. در جوار پنجره‌اي با شيشه‌هاي مات. من در اتاقم يك چنين گياهي دارم كه هميشه برمي‌گردانمش سمت خودم.

بعدنوشت^شنبه^{3 آوريل}: وقتي توي كيف ِ كوچولوي توي به جاي قرص مُسكن و موچين و كرم‌مرطوب‌كننده و موبايل حتي!! آدرس وبلاگم هست! بوسيدنت واجب بود فهيمه جان!

+ اين را هم اضافه كنم كه نگارنده بي‌اندازه دل‌ش پرتگاهي مي‌خواهد تا از خوشي خودش را پرت كند. از كفايت اينهمه شادي بي‌سبب.

اپيزود قاتي پاتي ِ شخصي

2010-03-30T15:14:00.001+04:30

كي از بالا به اين برگه‌ي تسليتي كه مي‌نويسم نگاه مي‌كند. كه نوشتن ِ تسليت منسوخ شده. رهاي‌ش مي‌كنم. هي با صداي نامجو جاهايي از شعر را به نفع خودم عوض مي‌كنم و مي‌زنم زير آواز: يك روز از خواب پا مي‌شي، مي‌بيني رفتي زياااااآد/ هيچ‌كس دور و برت نيست، همه رو بُردي زِ ياااااآد/ غوز پُشتت بيشتر نشد اما شونه‌هات افتاده‌تر/ پيرامونت رو ببين با دقت، مي‌سوزن خشك و تر/ اي عرش كبريايي، چيه پس تو سرت؟ كي با ما راه مي‌آيي، جون مادرت!

ياد اسمس‌هاي بعدازظهرم مي‌افتم: "ببين مثل اين مي‌مونه كه من بايد خيابان 48 پياده مي‌شدم ولي الكي مي‌گم تا 68 باهات هم‌مسيرم كه جدايي رو به تعويق بندازم كه چي.. كه LoveYou." اين GF بي‌نظير من تنها كسي‌ست كه خيال مي‌كند من خوبم و نويسنده‌ام و البته با جريان معكوس گفته كه عاقلم.

سير قهقرايي توي سرم حاكم مي‌شود انگار فريم‌هاي VHS با سرعت زياد توي دستگاه عقب مي‌رود مثل همان دنده‌عقب. توي صحنه‌ي تصادف. اوه. اگر مرده‌ بودم. آن وقت هرگز تا مدت‌ها نمي‌فهميد كه من مرده‌ام. چون شوخي و جدي‌ام اصلا معلوم نيست. شايد اصلا برايش مهم نيستم. اوه خدا دارم چي مي‌بافم. دارم يك نفر را به جرم نكرده طردش مي‌كنم. به شوخي‌هام فكر مي‌كنم كه از اين حالت سگي دربيايم: الآن اگه مي‌مردم يه عالم حوري دور و برم كه: چايي بريزم؟ مي‌خواي نسيم مسيرش رو كج كنه؟ اون شاخه بياد براتون پايين كه ميوه‌اشو.. يعني اگه بهشت نفرستنم، حداقل تا حساب كتاب كنن كه بهم مي‌رسن! هان؟

داستان كوتاه "بعد از آن شب" با آن شخصيت‌هاي زنده‌ي دور و برش.

از اين فيلتري كه به خودم به قلمم به گفتارم بسته‌ام بيزارم. چرا پرنده‌هاي توي قفس انقدر تماشايي هستند.

بر مي‌گردم. در ماشين باز مي‌شود. يكريز گريه مي‌كنم. خواهرم داد مي‌زند ناهيد! بس كن! كف آسفالت خيابان مي نشينم. فشارم افتاده. خون. چرا خون اينجا ريخته. خواهرم دستم را نشان مي‌دهد. يك شيشه‌ي مكعب، شكل ِ تيله‌ي بازي لاي گوشتم خيره نگاهم مي‌كند. دستمال دورش مي‌بندم.

بابا خودش را رسانده. مي‌نشينم توي ماشين‌ش. صحنه‌ي تصادف خيره‌ام كرده. ما بايد مي‌مرديم.

حالا هار هار مي‌خندم. چه اَكشني. "چقدر دلم برايت تنگ شده" را هزار بار توي دفترم مي‌نويسم. لعنت به فيلترينگ.

فكر مي‌كنم خواب‌هاي تا 9 صبح بهار و اردي‌بهشت، چه روشن‌تراست از بقيه فصول. با چشمان بسته و آن انشعاب نور كه از پنجره مي‌تابد، افكارم را مرور مي‌كنم. دلم برايت تنگ شده. مي‌خندم. من وكيل‌مدافع خوبي هستم. قاضي دادگاه دروني‌ام كم مي‌آورد. تو هميشه تبرئه مي‌شوي.
+هدايي(GF معروف من) گفت كه گذاشتن اين عكس باعث جريحه‌دار شدن قلب خوانندگان مي‌شود. من هم جهت حفظ قلب خوانندگان از آسيب‌هاي احتمالي ناشي از رؤيت عكس اقدام به حذف نمودم. بدين جهت عذر بدنده را بپذيريد. باتشكر. مدير وبلاگ

يك روز مي‌بيني عين نوشته‌هايت شده‌اي

2010-03-28T12:46:00.000+04:30

اينكه خدا قصه‌نويس خوبي‌ست. البته كه الله، اكبر است و برتر. فكر كنيد اگر من اين داستان را مي‌نوشتم كه: يك نفر ديروز آمده نوشته كه يادداشت آخر: من رفتم سفر.. بي بازگشت.. و در ذهن به كاراكتر داستاني‌اش بپردازد. بعد فردا مثل هميشه مطمئن، كه هيچ اتفاق ِ خارج ِ برنامه‌اي نخواهد افتاد. بعد وقتي رفته جايگاه سوخت و مثل هميشه باك‌ش را پر از گاز كند و وسط راه يادش بيايد كه اوه! بنزين نزده. چند متر دنده عقب توي آزادراه تا يك بريدگي فرمان بگيرد و بخواهد دور بزند و همانجا يك پرادوي بژ از لاين سرعت بوق‌زنان و چراغ‌زنان و با سرعت زياد و اصلا خيالت نباشد: كه ايندفعه هم در مي‌روي! اما درست آن طرف خيابان كه مي‌خواهي ديد بزني! پرادو درست بخورد وسط دو درب عقب و جلو. ماشينت مچاله شود و يهو براي لحظه‌هايي نفهمي چي داري مي‌بيني. درب ماشين از طرف شاگرد باز مي‌شود تا يهو به خودت بيايي و ببيني آغوشت پر از شيشه خورده و دهانت پر از شيشه خورده. بعد بهت و سكوت و گريه‌ي خواهرت كه كنارت نشسته.

مي‌خواستم بگويم اگر به اين سرعت مي‌نوشتم طرف كله‌پا شد! همه مي‌گفتيد عجب داستان ماست‌بندي شده‌اي! اينجوري‌ست كه كاراكتر داستاني من هم براي زنده ماندن نوشته خواهد شد.

حادثه آنقدر هولناك بود كه ترسيدم فعلا اينجا عكسي بگذارم.

البته كه حالم خوب است. خون هم از دماغ‌م نيامده! فقط كمي سرم باد:) كرده و به سمت چپ نمي‌توانم بخوابم. بالش نرم زير سرم مي‌گذارم. خب بابا! بابا هم آمده گفته كه بچه! بعد گفته اشكالي ندارد كه! ماشين اصلا يعني تصادف! يعني حادثه! خب الان فقط توي اين عيد ديدني‌ها خيلي ضايع‌بازي شد ولي.

+ يكبار توي گودر يكي نوشته بود: " هر چه دلت مي‌خواهد را برندار بنويس. يك روز مي‌بيني عين نوشته‌هايت شده اي!" اي بابا!

روي ِ در ِ يخچال

2010-03-26T14:36:00.003+04:30

يادداشت آخر^*

* حتي فكر كردن به اين طرح هم نشاط‌بخش است. اينطور است كه گم شدن در نوشته‌ها در مواجهه با اين پرسش ابلهانه كه: "آيا خود ِ تو بودي؟" برآشفته‌ام نمي‌كند. آن زن گم شده! آن من ديروز! آري خود من بودم كه امروز نيست. گم شده‌است.

و در پاسخ چراي پرسش‌گر مي‌گويم: سوال تو در اصل اينه كه بين زندگي و مرگ چي رو انتخاب كردم. و من مي‌گم عشق. اين انتخاب من خواهد بود. انتخابي كه اگر هزار سال بگذره و پيرم كنه لبخند به لبم مي‌نشونه و چشمام رو ريز مي‌كنه و توي يه نفس كشيدن شاد مي‌گم: عشق.. عشق.. عشق.. تو كه نمي‌دوني چيه. و قندي كه توي دل تو آب مي‌شه خواهد گفت چيزي غير از اين انتخاب نمي‌تونست منو اينهمه سر پا نگه داره.

چيزي در اين ميان نهفته‌ست كه در واقع همان مرگ و زندگي‌ست. ماهيت.

به سال صبر

2010-03-21T19:07:00.003+03:30

تمام ديروز به شهوت نسيم فكر مي‌كردم

چه چيز مانع حركت او در اندام ظريف شكوفه‌ها مي‌شود

يورش ِ طوفان به نرماي ِ گيس ِ درختان ِ تنومند چيزي از اصالت نسيم كم كرد؟

نه

تنها شكوفه‌اي پنج‌پر فرو ريخت

تا در انديشه‌ي خرداد

درختان پربار شدند

1 فروردين هزار و سيصد و هشتاد و صبر

يك ساين اوت بزرگ

2010-03-20T13:13:00.002+03:30

سال دارد نو مي‌شود. نه اينكه نو يعني يك چيز جديدي بيايد. نو يعني اين كه مي‌گذرد باز هم مي‌گذرد ولي در قالب شماره‌ي جديد! امسال فهميدم بزرگ شده‌ام. بالاخره شدم آن آدم بزرگ ِ دلتنگ، كه همه‌ي عمر فرار كردم بلكه به‌ من نرسد. دختر آن سال‌هاي كفش ِ قرمز، با پاپيون كوچولو، با آن بند قرمز ِ باريك كه قفل مي‌شد زير قوزك پاها؛ وقتي از فروشگاه كفش ملي در ‌آمد خيال كرد غوغا همه امروز است. كفش قرمز چه تنها ‌شد توي جاكفشي، وقتي منتظرش ماند تا فردا صبح. دختر كوچولوي آن سال‌ها با روياي آن به خواب رفت و وقتي بيدار شد ديد: آن پاها برازنده‌ي كفش‌هاي پاشنه‌بلند مادر شده. مجبور است قدم‌هاي كوچك بردارد. و ديد چه دلش تنگ تاب دادن ِ آن موهاي قهوه‌اي شده كه مادر پشت سرش مي‌بست تا آهوي خرامان بشود و بدود روي ساحل ماسه‌اي. هوووووووَه

چه تصوراتي از سال نو داشتم. 5 يا 6 سالگي‌ام خيال مي‌كردم اگر سال تحويل بشود دنيا تغيير مي‌كند. يادم نيست! از تلويزيون شنيده بودم يا از مامان يا بابا. پرسيدم سال تحويل شده؟ صبح خيلي زود بود. باز:) يادم نيست چه‌كسي به من گفت كه بعله. دويدم سمت در حياط. كوچه را نگاه كردم. همانطور خيره به ماشين‌هاي جلوي درها بودم كه نسيم وزد. من بوي عيد را اولين بار آنجا استشمام كردم. بوي گل و شكوفه و سفر. ديگر هيچ‌چي! آسمان همان شكلي بود! آفتابش اما لطيف بود. همان نسيم برايم عيد شد و تغيير و سال تحويل.

چقدر تند مي‌روند اين سال‌ها! مي‌داني! 6 ماه طول كشيد تا عادت كنم رقم هفت ِ هشتاد و هفت را دوباره تصحيح نكنم به هشت. تازه به 88 عادت كردم كه شد هشتاد و نه. داريم به نود مي‌رسيم. هورا! انگاري يك سال رفتيم پشت 87 و يك سنگ عظيم را كشيديم و كشيديم تا رسيديم 88 بعد حالا نوبت 90 است.

يك چيزي توي سال 89 هست كه باعث شده امسال مثل باقي سال‌ها به‌ گذشتن‌ش نگاه نكنم. امسال يك چيزي نيست. يك سلـــــــــام نيست. نه اينكه "پيش من نباشد" يعني: هيچ جاي ديگر نيست! نه. اميدوارم خوش باشد. هر جا كه هست. مي‌گويد فراموشم نمي‌كند. به‌ش گفتم كه باور مي‌كنم. گفته كه چرا بايد اين سفر فراموشي بياورد. من هم باور كردم كه سفر هيچ‌چيز را تغيير نمي‌دهد.

كاش روزگار اينهمه قدرتمند نباشد. قول كه قدرتمند نيست؟ هيچ‌وقت نيست؟

صداي حتي يك «بله» اينجا به گوشم نمي‌رسد.

انگار هر سال، درست لحظه‌اي كه سال ِ گذشته كليد و دفتر ِ حساب و كتابش را تحويل سال جديد مي‌دهد، من فارغ از همه‌ي اينها مي‌روم لبه‌ي يك پرتگاه باعظمت. اطراف ِ پوشيده از درخت را برانداز مي‌كنم. فقط همين صخره، خالي از هر گياه و جنبنده‌اي‌ست. انگار زمين زير پايم يهو كنده شده و ارتفاع گرفته. اول يك نسيم زمزمه‌گويان گوشم را پر مي‌كند از هووووو. دست‌هايم را باز مي‌كنم. هر سال مي‌دانم بعد چه مي‌شود. يك باد ِ تند! خيلي تند! از من عبور مي‌كند. مي‌دانم تاب مقاومت جلوي اين باد در من نيست. اما همانطور با دست‌هاي باز و چشماني بسته سعي مي‌كنم تعادلم را حفظ كنم. آن باد تند دست‌بردار نيست. هي مي‌وزد! هي مي‌وزد! از پشت روي زمين مي‌افتم. رد عاج سال گذشته يك خط روي تنم مي‌اندازد. امسال حتماً با زخمي عميق‌تر. و مي‌رود تا سالي ديگر پشت سرش را هم نگاه نمي‌كند.

دلم مي‌خواست آن ساعت صداي مردانه‌ي آشناي هزارساله‌ام ، بالاخره‌ بيايد برايم آواز بخواند. بدون هيچ آهنگ پس‌زمينه‌اي. فقط آن حنجره براي شنيدن من بخواند. كه آرامم كند. آرام. آرام. آرام. هيچ بخشي از آواز و ترانه‌اش تكرار نشود. من اول خيال كنم حفظ شده‌ام. ولي وقتي تمام شود آن خلسه و آن لذت، هر چه فكر كنم و به ذهنم فشار بياورم يادم نيايد. كه بفهمم رويا بوده. كه رويا بوده. يك ساين اوت بزرگ جلوي چشمانم خودش را نشان بدهد. هاه

مباركي اين لحظه بر من دشوار است.

حيف مي‌شود! حالا كه طبيعت آن لباس خوش‌رنگ خودش را به تن كرده و دلبري مي‌كند؛ من اينجا اختصاصي به شكل عمومي ننويسم: آرزو دارم سال نو به شما كه مي‌رسد مبارك باشد و خوش‌يمن.

اختصاصي‌تر: سال نو بر تو هم مبارك!

رئـيـس

2010-03-18T21:20:00.001+03:30

سرم توي آبي‌هاست..

ابرهاست

به دنبال سر نخ‌هاي رشته‌هاي طلايي خورشيد خانم مي‌دوم

گرچه پاهايم روي زمين است

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

اين بالايي↑ را ننوشتم كه عيد آمده. نمي‌دانم! شايد اين‌هايي كه از نوروز اينهمه مي‌نويسند و مثلا پست آخرشان شده تبريك، حتما نوروز اختصاصي مي‌آيد در ِ خانه‌شان را مي‌زند. خوش‌به‌حالشان. براي من جالب است. واقعا شادي‌هاشان را دوست دارم. اگر بچه‌ي كوچولو در جمع‌شان باشد، باز اين نوروز بيشتر به آدم‌ش تنه مي‌زند.

راستش از لفظ امسال و پارسال كه روي رقم مي‌گردد خوشم نمي‌آيد. وارد بحث‌ش نمي‌شوم. اما خوشحال مي‌شوم وقتي مي‌شنوم بازارها الكي شلوغ است. باز ماهي‌فروش‌ها بساط كرده‌اند. بوهاي خوش. ديدن سبد خريد مردم. زبان‌درازي براي بچه‌هاي كوچولوي خوشحال از خريد نوروزي. خنده‌هاي بلند سرخوشانه‌ي باجناق‌ها.. خاله‌ و خواهرزاده‌ها.. دخترخاله‌ها. هوووو

خوشم كه يادشان هست عيدي داريم و نوروزي. مثلا مامان حواسش نبود كه سبزه‌ي امسال را قرار شد خودش سبز كند. از اينكه چيز به اين مهمي يادش رفته بود واقعا ترسيدم. معمولا همه‌چيز بي‌اينكه دنبال‌شان را بگيرم آماده مي‌شد. تزئين هفت‌سين مي‌ماند براي من خود به خود. سفره را كه مي‌اندازم بابا اول از همه مي‌نشيند كنارش. بعد نگاهم مي‌كند چطور دقيقه‌ها را مي‌بينم و سفره را از همه ور. انگار نسبت به بهانه‌ي خوش همه تعهد دارم.

آن سال‌هاي كودكي كه دايي‌جانم زنده بود وقتي مي‌خواستيم از تهران هوار ‌شويم سر‌شان، بابا مرا پشت فرمان مي‌نشاند و با هم مي‌خوانديم فصل گل صنوبره...عيدي ما يادت نره. كه غيرمستقيم يادم بدهد كه عيدي بگيرم! چون عيدي‌هاي دايي‌جان يك چيز ديگر بود. سوار دوچرخه‌اش مي‌رفتيم سوپرماركت از هر چي دلم مي‌خواست برمي‌داشتم. مثل قصه‌هاي جادويي كه واقعي شده بود.

اما از عيدهاي آن سال‌ها هنوز عموجانم مي‌پرسد: ناهيد! الآن كي توي خونه رئيسه؟

بعد به بابا نگاه مي‌كردم و بابا مي‌گفت: معلومه ناهيد. بازي‌ايي كه سر حاضرجوابي‌هاي كودكي‌ام آغاز شده بود و عمو هر سال ادامه‌اش مي‌دهد.

اين پُست را اگر بهاريه حساب كنيد مي‌شود اولين بهاريه‌ي من بعد از 5 سال وبلاگ نويسي. اگر نه! كه باز هم مي‌شود اولين پست بهاري من! چون بابام گفته رئيس منم :))

پيدا كردن/ پيدا شدن/ پيدايي

2010-03-16T16:04:00.000+03:30

بارها فيلم رو جلو بردم و اون صحنه‌ي لوئيس واترز و كلاريسا رو مرور كردم. بازم جلوتر ريچارد و كلاريسا. بعد هي ريچارد و كلاريسا رو نگاه كردم. قسم مي‌خورم بيشتر از يكبار تا آخر فيلم رو نگاه نكردم. يعني اون يكباري هم كه نگاه كردم انگار هيچ‌چي نديدم. به خاطر تأثر اون ديالوگ ريچارد كه مي‌گفت: من تا حالا براي تو زنده موندم و حالا تو بايد بذاري كه من برم. بعد پرت كردن خودش از پنجره‌ي اتاقش. درست بعد اينكه از كلاريسا خواست يه قصه براش بگه. كلاريسا گفت صبح خوبي بود. رفتم گل خريدم. هواي عالي‌ايي بود. ريچارد مي‌گه توي 19 سالگي بالاخره زيباترين تصويرش رو تونست ببينه و يك آه حسرت‌آلود آورد و گفت: خانم دالووي! اون روز صبح تو از در شيشه‌اي بيرون اومدي، در حالي كه هنوز خواب‌آلود بودي. و آخرين كلام‌ش با معشوق‌: دوستت دارم و مطمئنم هيچ زوجي مثل ما خوشبخت نخواهد بود.

بعد امروز ماجرايي باعث شد اين صحنه دوباره توي ذهنم كليد بخوره. سريع CD رو توي دستگاه گذاشتم و گفتم الان جواب سوالم رو مي‌گيرم. درست از ريچارد و كلاريسا فيلم رو ديدم. ريچارد باز هم قاطع به كلاريسا گفت دوستت دارم و همونطور قاطعانه خودش رو از پنجره پرت كرد. بعد ميزهاي مهموني رو ديدم. بعد سكانس لورا كه داشت گريه‌ش رو قايم مي‌كرد. چقدر اين صحنه انگ من بود. وقتي مي‌خواد همه چيز رو پنهان كنه كه خودش با خودش تنهاست. بعد ويرجينيا كه لئونارد همسر دوست‌داشتني و بي‌نظيرش مي‌گه اميدوارم تصميم بگيري بالاخره بخوابي! و ويرجينياي ِ عصبي از مشكل قصه‌اش، مي‌گه الان ميام؛ فقط يك نفر بايد توي قصه بميره.

بعد لوراي حالا پيري رو با كلاريسا نشون مي‌ده. و مي‌گه كه پشيموني چه سودي داره وقتي انتخابي نيست. وقتي نمي‌شه جبران كرد. (واي خدا! اميدوارم هيچ‌وقت كسي اين حس رو تجربه نكنه)

بعد ويرجينيا و همسر دوست‌داشتني‌ش لئونارد. من خنده‌ي زير جلدي ويرجينيا رو دوست دارم. اون موقع است كه نويسنده خودش رو خوشبخت پيدا مي‌كنه بعد از پياده كردن پايان دلخواه قصه‌اش. لئونارد مي‌پرسه گفتي يك نفر مي‌ميره. ويرجينيا توي عوالم خودش يهو مي‌پرسه كي؟ لئونارد ميگه گفتي توي قصه‌ات يكي بايد بميره. اون كيه.

ويرجينيا مي‌خنده. لئونارد (واي من مي‌گم اين دوست‌داشتنيه! قبول كنيد) مي‌گه: سوال خنده‌داري پرسيدم. فقط مردآ مي‌دونن اين سوال چه دردي داره وقتي مبهوت سوال مي‌پرسن و منتظر جواب بي حاشيه همسرشون هستن:)

ويرجينيا مي‌گه البته كه نه. شاعر مي‌ميره. خيال‌پردازها مي‌ميرن. براي اينكه بقيه قدر زندگي رو بدونن.

بعد توي نامه‌ي قبل از خودكشي به لئونارد مي‌نويسه: زندگي رو بشناس. درك‌ش كن و ووو بعد رهاش كن.

يعني اساسي ويران مي‌كنه منو با آخرين ديالوگ‌ها! كه چي: هميشه عشق! هميشه ساعت‌ها!

نه اينكه لئونارد رو تشويق كنه به خودكشي. نه! براي اينكه وقتي ماهيت يك چيزي رو دريافت كني ديگه سرگردون نيستي. مثل اينكه قانون نيوتن رو خوب دريافت كني اونوقته كه هرچي مسئله راجع به اين به‌ت بِدَن، چشم بسته حل مي‌كني. كافيه قانون جاذبه و كشش رو بدوني. ديگه همه چيز تحت كنترل توست.

جوابم رو گرفتم. حال ِ خوشيه. سال 84 هنوز براي اين جواب كوچيك بودم و حالا مي‌فهمم اينجا ويرجينيا چي مي‌گه.

حالا شايد تا 95 چيزآي تازه‌تري پيدا كنم. عمري باقي بود خواهم نوشت.

هواي بازي با تو

2010-03-13T17:40:00.000+03:30

يه روز ما رفته بوديم لب دريا. طبق معمول مي‌زديم توي كله‌ي هم كه فيلان متن.. فيلان بازي.. فيلان آدم.. فيلانه! فيلان فيلان شده‌ي فيلان.. اينجا يادمه داشتيم نقشه‌ي مهموني هم مي‌كشيديم.

يه كُنده‌ي آب آورده هم اين جلوتر بود كه نيافتاده توي اين عكس حالا. بعد وير عكس گرفتن از هم پيدا كرده بوديم. خدا رحمت كنه موبايل هدا رو. توي اين عكس هنوز عمرش به دنيا بود. خلاصه دلمون مي‌خواست دو نفري عكس بگيريم. البته هدا بيشتر مي‌خواست -دو نقطه پي-. بعد يه خانم ديديم كه داشت دريا و موج‌هاش رو تماشا مي‌كرد. خيلي زياد موقر و مودب بود. اصلا دلمون نمي‌آمد مزاحم ساعات خوشي كه با خيره شدن به دريا طي مي‌كرد بشيم. يهو ديديم داره قدم‌زنان توي ساحل از كنار ما رد مي‌شه و طرف سنگ‌ها مي‌ره- اونا! توي عكس معلومه- بعد من رفتم جلو گفتم خانم ما خيلي دوست داريم يه عكس دو نفره بگيريم ولي خب به نفر سوم نياز داريم.

خانمه لبخند زد و اول امتناع كرد كه نمي‌تونه. بعد من گفتم كاري نداره! اين دكمه‌ي مرحومه‌ي مغفوره، موبايل جنّت‌مكان هدا رو فشار بديد و سعي كنيد لرزش دستتون رو كنترل كنيد كه عكس واضح بيافته. بعد ما ايستاديم. دفعه‌ي اول هدا يهو فيگورش به هم خورد و من همون لحظه كه خواستم هدا رو متوجه كنم خانمه‌ هم دكمه رو فشار داد. بعد خواهش كردم دوباره اين كار رو انجام بده و با هدا سر فيگورش خنديديم. خلاصه اين عكس رو انداختيم و كلي ازش تشكر كرديم. پرسيد شما از بچه‌هاي ادبي هستيد. ما هم گفتيم بيشتر هنر دوستيم. رو اين حساب كه ما كلن خيلي مرموز بودن رو دوست داشتيم. بعد يهو سر صحبت رسيد به نيچه. هنوزم نفهميدم از كجا رسيديم به اينجا! بعد صحبت رسيد به اينجا كه اين خانم موقر هم داستان‌نويسه. و اتفاقا توي پرشين‌بلاگ دات آي آي آي آر هم وبلاگ زرشكي داره. قلبم داشت تالاپ تالاپ مي‌زد. اي خدا! چه آشناس اين خانمه. بعد رسيديم به تمشك و كلي غذا و سالادهاي خوش‌رنگ و خوش‌مزه. بعد من دقيق شدم روي اين خانم كه اتفاقاً با خانمي كه توي محيط مجازي فقط نوشته‌هاش رو خوندم، توي رفتار و شخصيت و صحبت‌هاش مو نمي‌زد. بعد يهو وسط حرفاش گفتم: سلام خانم ثابتي

كلا انقدر هيجان‌زده شده بوديم كه يادمون رفت با هم عكس بگيريم.

+ تو هم بودي! يادت مياد؟ به زور آورديم‌ت! انقدر كه سرت شلوغ بود!

+ چه شايعه‌پراكني مزه داره

+ كدوم منم؟ كدوم هدا؟ اوني كه روي سرش تاج داره يا اوني كه شاخ داره؟

براي خاطر دوست داشتن

2010-03-10T12:58:00.000+03:30

با ارادت و مهر

تقديم به الف تا ياي قامت ِ بهترين دوست

سرش را گذاشته روي بازوي‌ام و به پنجره زل زده. چشم‌هايش از ديدم پنهان است. سعي مي‌كرد حركت اضافه نداشته باشد كه بخواهم برگردانمش سمت خودم تا لب‌هايم روي پيشاني‌اش قفل بماند - براي مدتي كه بخواهم آرام‌ش كنم. سرش را پايين‌تر آورد و مچاله شد توي خودش. مي‌دانستم كه مي‌خواهد اشك‌هايش را روي بازويم حس نكنم.

تكان نخوردن ِ من هم يعني متوجه بي‌حركتي‌اش هستم و حواسم كاملاً به اوست. دستش را بالا برد. انگشتم را لاي انگشت‌هايش گذاشتم. برد تا روي گردنش. نفس‌هاي مقطع‌اش را نتوانسته بود آرام كند. بي‌احساسي ِ من سنگيني دست‌هايم را روي گردنش غيرقابل تحمل كرده بود. دستم را پايين‌تر برد. تا روي قلبش. تند مي‌زد. مثل پرنده‌اي كه بداند رهايي ندارد؛ اگر هم بخواهد بالي براي پروازش نمانده.

به نور كمرنگي كه شانه‌اش را روشن كرده بود خيره ماندم. نفهميدم چقدر از زمان گذشت. حواسم نبود دارم آواز دلخواه‌ش را زمزمه مي‌كنم. آرام‌تر از مُرده‌ها گوشش را چسبانده به گردنم. سكوتم يهو نفس‌ كشيدنش را رسوا كرد. انگشتانش را روي گردنم غلتاند. از روي تخت بلند شدم. عاصي‌ از اين همه صبوري كه صرف‌ش كرده بودم از كمد پيراهن صورتي را درآوردم و در حالي كه آستين‌ش را مي‌پوشيدم از اتاق خارج شدم. پنجره‌ي آشپزخانه را نيمه‌باز گذاشتم. سماور را روشن كردم و از پنجره نيم‌نگاهي به ابرها انداختم و دو ماگ را با وسواس كنار هم روي ميز گذاشتم. جلوي در ِ باز ِ يخچال براي يك لحظه يادم رفت كجا ايستاده‌ام و سرماي يخچال كه خارج مي‌شود يعني چه. صدايي از اتاق حواسم را جمع كرد. مرباي تمشك و نان وكره و پنير را با ساعد به سينه گرفتم و روي ميز گذاشتم. با موهاي آشفته‌‌ي افتاده روي شانه‌هاي عرياني كه زيباترش كرده بود و آن كليپس صورتي كه بي‌حوصله روي سرش ايستاده بود، در آستانه‌ي آشپزخانه پيدا ‌شد. و آن‌ گل‌هاي صورتي ِ حالا بي‌رمقي كه چند روزي با خودش توي خانه اين‌طرف و آن‌طرف مي‌برد. نشست روي صندلي و همينطور كه كش و قوسي به بازوها و شانه‌هايش مي‌داد، هر دو كف دست را از روي گردن‌ش كشيد و موهايش را آشفته‌تر كرد و پيشاني‌اش را روي ميز گذاشت و براي دقيقه‌اي همانطور ماند. حلقه‌‌اش را بازيگوشانه در محور انگشتش مي‌چرخانم. انگشتانش را سُر مي‌دهد از زير انگشتم و باز سرخوشانه دنبالش مي‌دَوَم. بي هوا خنديد. از آن قهقهه‌هايي كه كمتر ازش مي‌شنيدم. سرش را بلند كرد. انگار نه انگار خود ِ خودش، تا چند لحظه‌ي پيش مي‌خنديد. با صداي خيلي آهسته پرسيد چه ساعتي برمي‌گردم و سرش خم شد و قهوه را با حوصله طوري كه قاشق به ديواره‌ي ماگ نخورد هم ‌زد.

گفتم دلش مي‌خواهد زود بيايم؟

نگاهم كرد و خنديد. استقبالي توي چشم‌هايش نديدم. پرسيدم كه امروز را چه خواهد كرد. به اجاق گاز نگاه كرد و گفت با سيب‌زميني فراوان. نخنديدم. سرم را پايين انداختم. مربا را روي ناني كه با كره پوشيده شده بود ريختم و توي دهان گذاشتم. دلم مي‌خواست مي‌توانستم با جمله‌اي شگفت‌زده‌اش كنم. چه فرقي مي‌كند چه چيز. فقط اينكه باز آن چشم‌هاي متحيرش را به من بدوزد و بگويد "واقعا" و بيشتر برايش توضيح بدهم. خبرهاي خوشي نمي‌شنيدم از اين طرف و آن طرف. يا زلزله شده بود يا جنگ يقه‌ي كشوري را گرفته يا سياست دست چند آدم را به زنجير كشيده. يادم مي‌آيد آخرين بار سر ِ به دنيا آمدن ِ تخم پرستوهايي كه چند وقتي زير پنجره‌ي ما لانه كرده بودند حسابي شاد و متحير شده بود. فكر مي‌كرد با سر و صداي اينجا اينهمه تلاش پرستوها بي‌نتيجه مي‌ماند. چند تا گلدان با گل‌هاي خوشبو لب همان پنجره گذاشته بود، براي وقتي كه به راحتي بتواند در تماشايشان استتار كند. حالا گلدان‌ها را پراكنده اين طرف و آن طرف پيدايشان مي‌كردم. تصورش اين بود كه پرستوها براي هميشه ديگر برنمي‌گردند.

يهو گفتم مي‌خواهم براي سركشي، خارج شهر بروم. به چشم‌هايم نگاه كرد و ادامه دادم: قرار بود براي فردا باشد ولي خب حالا مي‌روم و پرسيدم كه دلش مي‌خواهد با هم برويم. خنديد و گفت كه بله.

داشتم توي آينه خودم را برانداز مي‌كردم كه با پالتوي مشكي و شال خاكستري پيدا شد و روي شانه‌ام زد. از پله‌ها پايين رفتيم. سوئيچ را تعارف كردم و گفت كه دلش مي‌خواهد خيابان را تماشا كند. سرش را به پنجره‌ي ماشين تكيه داد و استارت زدم و راديو كه روشن شد سريع دستش را برد تا خاموشش كند. به پنجره و جاي خالي پرستوها زل زد. گفتم شرط چي اگه بر‌گردند؟

گفت برنمي‌گردند. صداي جيغ لاستيك‌ها چند متر آن طرف‌تر هراسانش كرده بود. متحير نگاه مي‌كرديم كه چطور پژو توانسته بود دمار پرايد را دربياورد و خوني كه از زير در ِ سمت راننده‌ي پرايد پا مي‌گرفت و روي آسفالت خيس راه خودش را باز مي‌كرد.

دنده عقب گرفتم و تندي از كوچه راه را ادامه دادم. هنوز متحير مانده بود. بي اينكه نگاهم كند گفت: اون مَرد توي يه لحظه واقعا غافل‌گير شد. اونا خسته بودن! و كسي كه شانس آورد راننده‌ي پرايد بود.

گفتم ولي الان 7 صبحه

گفت تو متوجه نيستي آدما خسته‌اند يعني چي. تنها يك مرگ مي‌تونه سر حالشون بياره. مثل قهوه‌اي كه تو دم كردي براي صبحونه. فقط يك لحظه‌ست! يك لحظه براي اينكه ساعت‌هاي ديگه رو دوام بياريم. اينكه يه صبح ديگه بياد و تو دوباره پاشي و قهوه دم كني؛ براي هر روز اين خوشي رو يواش يواش تراشيدي و كم كردي و ديگه قهوه درست كردن با تمام احساس تو، هيچ هيجاني نداره. آه خدا!

ترمز كردم و ايستادم. آهسته و بي‌ نگاهي به من گفت باور كن دوسّت دارم.

دستم را روي شانه‌ي صندلي گذاشتم و نگاهش كردم: تو داري به اون راننده‌ي بيچاره حسودي مي‌كني.

در خودش فرو رفت و دستش را عصاي چانه‌اش كرد؛ گفت: يادته گفته بودم آدم ِ توي قصه‌ي اون كتاب برگشت! دروغ گفتم مرده بود. چرا اون پرستوها برنمي‌گردن براي اينكه اهل موندن نيستن. ما داريم توي اين زندگي مي‌پوسيم و پير مي‌شيم. هي صب مي‌شه هي شب مي‌شه! كه چي؟ كه مثلا هفته رفت و سال اومد! اوه خدا! حرفام ربط به اينجا نداشت.

-: چرا با خودت اينجوري مي‌كني؟

احساس تنهايي مي‌كنم. احساس مي‌كنم عليرغم اينهمه وابستگي به دنيا و اينهمه شادي من يه آدم تنهام. تو تلاشت رو مي‌كني كه به من نزديك بشي. ولي با اينهمه حرفي كه يهو بهت مي‌زنم مي‌بيني كه چقدر دوريم. مثل كابوس توي شب‌هاي تب 40 درجه‌ست. انگار همه چي انقدر بزرگ مي‌شه كه نمي‌شه من به اين كوچولويي رو توي دستاش بگيره. انگار من توي پناه‌ش سُر مي‌خورم. حالا هرچي خودت رو بچسبوني به كنج اين پناه گاه.

من نمي‌فهمم.

اوه خدا! كاش هيچ وقت با هم ازدواج نمي كرديم.

چرا؟ چرا اين حرف رو مي‌زني؟ چون مي‌گم نمي‌فهمم؟

خدا باز همه چيز داره قاطي مي‌شه. تو هميشه منو سوار ماشين مي‌كني و مياري اينجا كه هر چي توي مغزمه بريزم بيرون. مي‌دونم فمهيدي كه در اين صورت ِ كه حرفام مياد. خب حالا تو هيچي نمي‌فهمي؟ نه. براي اينكه اقرار كنم من لايق تو نيستم. حوصله‌ت رو سر مي‌برم.

نه

داري دروغ مي‌گي. تو عاشق همين مزخرفات من شدي! مثل يه موسيقي به گنگ ترين زبون دنيا مي‌مونه. تو عاشق موسيقي درون من شدي. دوست داري! اما نمي‌دوني چيه. فقط عاشقشي. اوه خدا! منم كه بي‌انصافم. خدايا! هيچ‌كاريش نمي‌تونم بكنم. گاهي درحالي كه واقعا برات مي‌ميرم اصلا دوست ندارم. خدايا!

تو دوسم نداري. مي‌دونم دقيقا اين معني رو نمي‌ده. من كلمه‌هاي تو رو ياد گرفتم اونطوري كه هستن معني نكنم. تو سعي مي‌كني دوسم داشته باشي ولي نمي‌توني. من عاشق اين تند و بي ملاحظه حرف زدنت هستم. و مي‌دونم يه روز خسته مي‌شم؛ در صورتي كه واقعا اينو نمي‌خوام.

ماشين را روشن كردم و دستي را پايين كشيدم و گاز دادم. سراسر راه نه من حرف زدم و نه او. خط سفيد جاده زبان باز كرده بود و قطع كه مي‌شد له‌له مي‌زد انگار. علامت‌ها پيچ خطرناك را نشان مي‌داد. دره‌ها دامنه‌‌شان را به رخ مي‌كشيدند. نگاهم كرد و مي‌ديد كه فرمان را رها كرده‌ام. جيغ كشيد. دستش را كشيدم. كاميون از جلو بوق ممتددش را سرمان هوار كرد. دست به سينه‌اش برد و حسابي جيغ مي‌كشيد. هوار شديم سر صخره‌اي كه جاده او را دور مي‌زد. نمي‌توانستم حركت كنم. به شدت سرم گيج مي‌رفت. ديدم كه از ماشين پياده شد. اميدي به زنده ماندنم نداشت. اينبار فقط اسم مرا فرياد مي‌زد. دوست داشتم هزار سال اين صحنه طول بكشد. دوست داشتم بداند كه اين صحنه هيچ وقت از ارزشش با همه‌ي ممتدد بودنش تكراري و تراشيده نمي‌شود. لال شد وقتي دست‌هايم را بالا بردم. سمت دره رفت. دست‌هايش را باز كرد. جز صداي آژير ديگر هيچ چيز شنيده نمي‌شد.

18 اسفند 88

ناهيد آقاسيان

سومين همايش فيلم كوتاه ما

2010-03-07T12:57:00.001+03:30

سالن تاريك ِ تاريك نبود. من كنار دوستم نشسته بودم. توي سومين همايش فيلم كوتاه. با يك روسري ساتن آبي با يك پالتوي مشكي كنار هدايي كه گرمش شده بود و مني كه از يخما(سرما) مدام وول مي‌خوردم. دو سه تا از فيلم‌هاي اول كمي تا قسمتي مزخرف بود. يعني خيلي تلاش كردم ازشان سر در بياورم. نشد اما! بعد دو تا انيميشن قابل قبول با موضوع عشق پخش شد. من دومي را كه با آهنگي به زبان آلماني اوج و فرود مي‌گرفت خيلي پسنديدم.

هنوز خانه نرسيده، براي همه تعريف كردم كه موضوع از اين قرار بود: يك بانوي روستايي يك روز صبح پنجره‌ي خانه‌اش را به سمت مزرعه‌ باز مي‌كند. قائدتاً مرغ ديديم و خروس ديديم و گاو و به‌بهي و سگ و اين‌ها! بعد همان بانو با طراحي تاريك انيماتور يك ليوان آب براي خودش مي‌ريزد و باقي آب را خالي مي‌كند در يك گلدان كوچولو!

يكهو مي‌بينيم كه چهارتا برگ به سرعت رشد مي‌كند و بعدش سر يك مرد از لابه‌لاي برگ‌ها مي‌زند بيرون. مرد دست دختر را مي‌گيرد و مي‌برد توي آسمان. حالا اينجا موزيك غوغا مي‌كند و صدا از حد نرمال فراتر مي‌رود و ما هم خوشمان مي‌آيد از اين. - اينكه مي‌گويم ما هيجان چشم‌هاي باقي تماشاگران را در نظرم آوردم- چند ثانيه‌اي آنها خوش و خرم در آسمان پرواز مي‌كنند. اگر مشتاق آسمان باشيد -مثل من- اين صحنه اشك‌ شوقتان را درمي‌آورد. بعد سايه‌ي آنها روي زمين پخش مي‌شود. حيوانات مزرعه با تعجب به آسمان نگاه مي‌كنند و بعد سماع آنها هم سر مي‌گيرد كه خيلي هم بامزه است. بعد يهو مي‌بينيم بانوي پرنده داشته خواب مي‌ديده و در نمايي كه او كنار ميز داشته چرت مي‌زده و پشتش همان پنجره و گلدان است بيدار مي‌شود. خوب موزيك پنچر شده. ما هم. بعد بانو مثل خوابش بلند مي‌شود آب باقيمانده‌ي ليوان را خالي مي‌كند توي گلدان. خب ما همچنان غم داشتيم. انگار دلمان مي‌خواست كسي ما را از خواب خوش كاراكتر بانوي روستايي اينطور وحشت‌زده بيدار نكند. يهو با كمال تعجب مي‌بينيم كه بعــله! برگ‌ها رشد مي‌كنند و كله‌ي آن مرد بيرون مي‌آيد. حالا بانو روي همان صندلي پشت به پنجره نشسته و خبر ندارد كه خوابش دارد روي حقيقي‌اش را نشان مي‌دهد. اي واي! مي‌دانيد چه شد! گاو مزرعه پريد و برگ‌هاي گلدان را خورد. بانو همچنان حسرت مي‌خورد و گاوه مشتاقانه مي‌بلعد و گلدان را دزدانه بر مي‌دارد مي‌برد روي تپه و ما همچنان از قاب پنجره داريم اين اضمحلال را رؤيت مي‌كنيم. اساسي پنچر شديم يعني.

بعد چند تا فيلم نسبتا بي‌معني پخش شد. راستش حوصله‌ام سر رفته بود! تا آن روز نمي‌دانستم يك فيلم كوتاه اندازه‌ي فيلم سينمايي از آدم انرژي مي‌گيرد. بعد يك فيلم كوتاه لابه‌لاي‌ش ديديم كه مردي توي بيايان بود و بعد ِ كلي راه رفتن دريا مي‌بيند. هرچه مي‌دود و تقلا مي‌كند به دريا نمي‌رسد. ما خيال مي‌كرديم سراب ديده. بعد درست جايي كه خيال مي‌كرديم دچار توهم شده يكهو دريا پاهايش را خيس مي كند. نمي‌دانم! اگر آقاي حسن‌ميرزايي كه كارگردان اين فيلم بود سرچ كرد و اسم خودش را ديد لازم است به ايشان بگويم بازيگر قابلي را توي فيلم ديدم. اين حركت‌هاي در آغوش كشيدن دريا با آن بي‌رمقي خيلي تاثيرگذار بود.

بعد از اين ديگر فيلم نمي‌ديديم كه! من يهو وسط فيلم مي‌گفتم هدايي! كجايي؟ بعد گفت ديگر با من نمي‌ايد فيلم ببيند. بعد من گفتم كه بُ بّابّا. بعد دستكش مادرش توي كيفش بود و داد دستم كنم كه خيلي يخ بودند. بعد دستكش را دستم كردم و هي انگشتم را مي كردم توي چشمش و گاهي تا نزديكي‌هاي دماغ‌ش. بعد گفت كه دفعه‌ي ديگر با خودش چسب مي‌آورد و انگشت‌هايم را مي‌بندد. كه آخرين نمايش فيلم كوتاه را دادند و من زدم بيرون پشت سرم هدا!

باران مي‌زد. ما خيابان تاريك را دويديم و رسيديم به مكان‌هاي شلوغ و نفس نفس زنان تا ايستگاه راه رفتيم. قبل از همه‌ي اين ماجراها من خودم يك فيلم كوچك تصادف داشتم. خب هنوز هواي ميان مهرهاي كمرم را حس مي‌كنم. بدجور سپر جلوي ماشين عقبي خورد به سپر ماشين جلويي.

خدا سرگرم كار خلقت است و فراموش كرده، لطفا يك نفر به زمين تذكر بدهد

2010-03-03T14:28:00.001+03:30

من نمي‌دانم اين زمين چرا تعادلش به هم نمي‌خورد. يا مثلا فشارش نمي‌افتد و يك‌ بري نمي‌شود. تا آدم‌هايي مثل من كه به خبر اعد!م و دستگيري هنوز عادت نكرده‌اند از هرجايي كه هستند غل بخورند و بيافتند از آن ور ِ كج ِ زمين. ر.يـگي از اين طرف! كـ.وي دانشگاه از آن طرف! اعدام كسي كه حتي نمي‌دانست حزبـ.ـي‌ به نام جبـ.ـهه‌ي مشـ!ركت هم وجود دارد! كسي كه جرم‌ش پرتاب سنگ بوده! كسي كه به قول هم‌سـ!ـولي‌اش توي سياست هر را از بر تشخيص نمي‌داده! تكذيب و دروغ و نيرنگ از همه طرف!

حالم بد شده. نمي‌دانم از روي چه حسابي دارم حقوق مي‌خوانم. نمي‌دانم اينجا كه مي‌گويند قانون را ولش كن و اينجا دادگاه اسلامي‌ست سر و كله‌ زدن استاد با دانشجو چه صيغه‌اي مي‌تواند باشد.

زمين! لااقل اينهمه منظم نچرخ! اينهمه خوش نباش!

...

2010-03-02T17:27:00.000+03:30

اول: زودتر از همه مي‌فهمم صبح شده و باز ديرتر از همه بلند مي‌شوم. بس‌كه باور نمي‌كنم اين صبح بعد از دي‌شب با چه رويي دوباره توانسته بلند شود و بگويد صبح شده.

دوم: خواستم بگويم اينجا برايم لانه‌ي پرنده‌اي شده كه اگر بوي آدمي‌زاده بشنود ديگر به لانه‌اش باز نمي‌گردد. خواستم بگويم درخت بي‌برگ و بار گذشته به ياد پرنده‌اي كه يك بهار و تابستان روي شاخه‌هايش همسايه‌گي كرده ديشب تن‌لرزان خوابيده و صبح حس كرده دو بال درآورده و تا چند روز ديگر يك پرنده‌ي كامل مي‌شود و سفر را آغاز مي‌كند. خواستم بگويم هنوز خواب‌هاي خوش مي‌بينم و خيال مي‌كنم مسموم شده‌ام. خواستم بگويم آهنگ اين روزها همان شعر معين است: "نمي‌ترسم از فتنه‌ي طوفان / دلي چون درياي خزر دارم" و همه‌ش زير سر درياي خزر است و به همين خاطر دوستش دارم. خواستم اينها را بگويم تا به نتيجه‌اي برسانم اما با خودم گفتم تا آخر امسال 18 روز فرصت دارم كه هر روزش يك سال است. فعلا پشيمان شدم.

سوم: اسفندهاي من هنوز بوي خوش آن سال خيلي دور! را دارد. بوي يك ماه به من زنگ نزن و گوش نكردن! بوي هرچي دلت مي‌خواد بريز توي كاغذ و بده بخونم و حتي توش فحش بنويس به من. بوي قهرهاي دوست‌داشتني و قدرت‌طلبانه‌ي من براي يافتن اندازه‌ي علاقه‌ي تو به من. بوي كلاس زبان. بوي سه تا قول بايد به من بدي! به من قول بده كه كارهاي بد بد نكني!

مثلا چي؟

تو خودت نري! همه‌چيز رو توي خودت نريزي

سعي مي‌كنم. تمام تلاشم رو مي‌كنم.

ناهيد قول بده كه هميشه برام نامه‌ بنويسي

باشه! اما بعد از يك ماه.

بوي گفتن قول سومي كه هيچوقت نگفتي. قول‌هايي كه هميشه شكستم. گفتم حالا اگر اينها همه‌ش بعد اينهمه سال پاك شده، براي من لحظه به لحظه‌اش زنده ا‌ست و قاطي سفره‌ي هفت‌سينم شده. خوش‌به‌حال من كه هنوز اين خاطرات را به روشني ديروز به ياد دارم و حسرتي كه صاحب‌شان اينها را نمي‌شناسد.

نگـفـتـنــــــــــي‌ها

2010-02-28T13:37:00.000+03:30

چه شد آقا؟ چه شد كه توي آخرين سفرم سمت شرقي نگاه شما انقدر توي نفس كشيدن حريص شده بودم. چه شد كه پيش از هر وقت ديگر با شما خلوت كردم و هيچي نگفتم باز. چه شد كه ياسين باز مي‌كردم و آنجا كه نفسم مي‌بريد مي‌نشستم به تماشاي شما؟ چه شد كه هي مرتب مي‌نشستم و چين‌هاي چادرم را صاف مي‌كردم و حواسم بود شيدايي نگاه‌تان نكنم كه سر درد و دلم باز شود؟ من كه نيامده بودم از شما چيزي بخواهم. همين كه گذاشته بوديد بيايم حوالي شما نفس‌هاي راحت بكشم كافي بود.

اينجا امامزاده‌هاي ما توانايي معجزه‌ي شما را در روح من ندارند آقا! به خدا آن وقت آخر كه سعي كردم آنطور شرمنده، نگاه‌تان نكنم و آرام اشكم نريزد روي گونه‌هاي داغم؛ نمي‌خواستم برگردم نگاه‌تان كنم كه ببينيد چه دل تنگي دارم و چه حرف‌هاي ناگفته‌اي را با شما درميان نگذاشتم. ترسيدم نكند يك وقتي عاشقي‌م رنگ خواهش بگيرد. ميان نجواي پاي ِِ زائران تنگ غروب شما كه براي نماز مغرب به سمت شرقي شما مشتاقانه روي سنگ‌هاي صحن شما مي‌بارند.

آقا ندانسته رنجاندم‌تان.. اگر مرا مستحق دوري مي‌بينيد.. ما كه عاشق كبوترهاي نگاه شما شده‌ايم. سوختن پاي رخصت ديدار ايوان‌هاي ساكتي كه گل گلدان‌هايش رنگ و بوي آرزوهاي مرا دارد.

بغض سر تا پايم را گرفته. راه نفس كشيدن ندارم.

مي خواستم اين سفر اگر قسمت شد ماهي‌ ِ دلتنگ حوض حياط سينه‌ام را آزاد كنم توي حوض صحن شما.

نشد.

...

2010-02-27T18:23:00.001+03:30

صبح كه ديدم شُرشُر باران مي‌بارد گفتم حتما نمي‌آيي. اسمس زدم كه "قرارمون سرجاشه؟" گفتي كه هات‌چاكلت توي كيفت گذاشتي. نمي‌دانم حواسم بود بگويم "آخ جون" يا باز لاي كسالت و مشغوليت هميشگي گمان كردم گفته‌ام؟

(ببين! اصلا حوصله‌ي نوشتن اينها و اينكه تو چه گفتي و من را هم ندارم) گفتم برويم لب آن درياي آبي با آفتاب نيمه‌جاني كه نزديكي‌هاي ساعت يازده تازه داشت پا مي‌گرفت. برويم تا كمي خيره نگاهش كنم. آرام بگيرم.

نشد.

پ.ن: با هداي روزهاي شيدايي

پ.ن: آن روز آمدي. ديدم. نگاهت كردم. خنديدم. سلام داديم. روي سبزه‌ها نشستيم. سر به سر هم گذاشتيم. من به طرز عجيبي ساكت بودم. خوب يادم هست. دي‌شب خواب ديدم همانجا هستم. درست جايي كه سطر اول همين بند شروع شد. نيامدي. نمي‌دانم! خوابم را باور كردم. بغض دارم تا حالا.

يك وقت يادت نرود"هميشه بخندي"

2010-02-27T17:10:00.001+03:30

I am feeling…

2010-02-20T19:38:00.001+03:30

احساس مي‌كنم اين روزها جمله‌هاي خودم را نمي‌گويم

احساس مي‌كنم زنداني رنج كشيده‌ي ِ درونم توانسته پنجره‌اي رو به آسمان باز كند.

احساس مي‌كنم هميشه عليه خودم و اين آدم درونم توطئه مي‌كردم

احساس مي‌كنم رو به افول‌م. گواه من اين نفس‌هاي سخت و سنگين

احساس مي‌كنم ستاره‌ي من همين روزهاست كه خاموش شود

احساس مي‌كنم زنداني رنج كشيده بر من چيره شده است

احساس مي‌كنم دارم سقوط مي‌كنم

زنداني! پرچم فتح‌ات را بياور

احساس مي‌كنم به من مي‌آيد

و تا حدي شبيه خودم شده‌ام.

امضاء: زنداني

comment

اين چيزي كه توي سرم هست رام نمي‌شود به ضربه‌هاي كي‌برد.

2010-02-17T17:17:00.001+03:30

در راستاي كتاب‌خواني‌ايي كه با خودم راه انداخته‌ام يك سرم توي كتابخانه و يك سرم شهر كتاب. بعد اين ماجراي كتابخانه واقعا باحال شده. مثلا تاريخ عودت كتاب مي‌باشد 6 اسفند. آنوقت من 27 بهمن سه كتابي كه 8 روز دستم بود را تحويل كتابدار دادم. يعني مي‌گويد: دوست نداري اين كتاب‌ها را. چشمم به عناوين كتاب‌هاي روي پيشخوان است. نه. يعني خيلي ديوانگي‌ست. آنوقت توي كتاب‌فروشي مي‌روم يك چيزي بگيرم سر از يك چيز ديگر درمي‌آورم. يعني يكي از رفقاي فابريك من گفته اگر براي خودم بخرم در اولين ديداري كه ميسر شد دمار از روزگارم دربياورد. بعد من كه نترسم همي! مي‌روم بخرم و مسئول فروشش نيست. مي‌روم بخرم و تمام كرده. مي‌روم بخرم و پيدا نمي‌كند. مي‌روم و بخرم چشمم مي‌خورد به يك عنوان ديگر و مايه ته مي‌كشد. خلاصه اين رفيق يك چند ماهي قول اين هديه را داده و الان لامصب بر خورده به اين زماني كه موتور خواندنم بي‌وقفه كار مي‌كند و دست از سرم برنمي‌دارد.

بعد من يك چيزي فهميدم در اين اثنا كه هميشه زياد خواندن مايه‌ي كم نوشتن نيست. مثلا من توي فصل امتحان 10 تا كتاب درسي خواندم كه 6 تاش قريب 250 ص بود. حالا آن موقع كه كفري مي‌شدم و از لج‌بازي اين اجبار به خواندن مي‌رفتم ديوان يا دفتر شعر اين و آن را مي‌خواندم بماند! آي نوشتنم گرفته بود.. گريه‌ام مي‌گرفت گاهي از اين اجبار!

بعد حالا رفتم مادام بوواري خواندم و پشتش دارم عيش‌مدام را مي‌خوانم! بعد قاتي كار سلينجر! از آن ور زمان لرزه ونه‌گات كه از سال 85 چشم انتظار خواندنم مانده را دزدكي ورانداز مي‌كنم! بعدش ...

داشتم مي‌گفتم: اينطوري‌ست كه دستم به نوشتن نمي‌رود. آخرين باري كه اينطوري موتور خواندنم چهار نعل تازيدنش گرفته بود تا مدت‌ها نشد چيزي بنويسم. اما آن موقع وبلاگ اينطور با روحم نياميخته بود. نمي‌دانم. بعد خنده‌دارترين صحنه اين وسط‌ها مي‌دانيد چيست؟ مامان توي خانه راه مي‌رود كتاب‌هايم را از اين طرف و آن طرف جمع مي‌كند و مي‌گذارد روي ميزم. بعد مامان را دعوا مي‌كنم كه چرا كتاب‌ها را از جايش تكان مي‌دهد. يعني «هر كتاب جايي و هر تورقي مكاني دارد»! بعد مامان در راستاي ادب نمودن فرزند كوچك‌ش دستور داده هر كه كتاب ناهيد را يافت فوراً به بنده بدهد تا يك جايي بگذارمش تا يادش برود آن شعر كذايي كه ذكرش رفت. بعد به مامان مي‌گويم: يادت مياد چه مامان خوبي بودي؟ چقدر قد منو مي دونستي؟ بعد مامان يك مدتي‌ست كه يك كمي عقب نشيني كرده.

يادش بخير كودكي‌هايم كه مدتي روي چهارچوب درب اتاق لميدنم مي‌گرفت در آفتاب نيمه‌جان ايوان يا اتاق نشيمن. بعد بابا قدغن كرده بود اينطوري بروم توي چهار چوب. بنده خدا حق داشت! اين آخري‌ها ويارم گرفته بود مثل مرتاض‌هاي هندي كه روي هوا معلق مي‌مانند پشتم را تكيه بدهم به يه‌ور چهارچوب و پاهايم را به يه‌ور ِ مقابل چهارچوب و آن بالا بخوانم. كم‌كم ديدم روي يك وجب عرض مرمر باغچه دراز مي‌كشم و صدسال تنهايي مي‌خوانم. آئورليانو! اينها مال سال‌هاي قبل از 84 است. حالا پتو پيچ كتاب مي‌خوانم و زود خسته نمي‌شوم! خواب و كتاب! از هزار تا قهوه‌ي تلخ و چاي داغ هورت كشيدن و لب‌سوختن و تند تند قند بالا انداختن بهتر است! حالا با اين چشم‌هاي به قول گفتني: داغان پاغان و آلبالو گيلاس‌چين مي‌روم توي سر رسيد بي‌ربط‌ترين چيزهاي ممكن توي سرم را مي‌نويسم. كه اين روزها بيش از هر چيز دلتنگي‌م چيز ديگري است و اينها بهانه‌ست كه بچه بشوم.

+ پشيمان نيستم كه از بلاگفا درآمدم با آن اخلال دو روزه‌ي هميشگي‌اش! ولي دوستان عزيزي هستند كه اينجا مرا به جان عزيزم قسم مي‌دهند كه قالب كامنت را عوض كنم تا امكان نظردهي آسان‌تر شود. با اجازه من يك كامنت‌دوني از بلاگفا قرض مي‌كنم و مي‌آورمش اين جا. اميد كه حضورشان خانه‌ي مجازي‌ام را بيش از پيش عطرآگين كند.

خواهشمندم دوستاني كه با كامنت بلاگ‌اسپات مشكل ندارند همچنان به روش سابق عمل كنند.

comment

Open armed

2010-02-08T18:14:00.000+03:30

ويرانت مي‌كنم.

باشد كه همه‌ي كبوتران محبوس ِ هجاي كلمات پرواز كنند.

+ هول كردم. با من بود.

جهان خواب است يا روياي من در خواب؟

2010-02-05T20:23:00.001+03:30

ديشب‌ش داشتم خوش‌نوشته‌هاي ونه‌گات رو مي‌خوندم. مرد بدون وطن. من اين مرد رو دوست دارم. يه پدربزرگ خستگي‌ناپذير دوست داشتني‌يه برام. بعد همينطوري خوابم برد. توي خواب رفته بودم لب يك پنجره‌ي قدي كه باد با پرده‌هاش بازي مي‌كرد. رفتم كه ماه و ستاره‌ها رو ببينم. هوا مثل حالا گرم نبود. يه لباس نخودي راحتي تنم بود. با يه شلوار جين سورمه‌اي كه طبق معمول پاچه‌هاش رو زدم بالا. يه خونه‌ي ويلايي لب رودخونه‌ي عريض بود. مامان‌اينا هم بودن. داشتم دنبال اولين ستاره مي‌گشتم. خواب خوشي بود. بعد يهو يه چيزه تيره ديدم توي آسمون كه با نور ماه و ستاره مي‌شد ديدش. انگار يه موشك بود. خيلي هم گُنده بود. يه راست داشت مي‌رفت آسمون. بعد چند تا بچه‌موشك از ته‌ش زدن بيرون. ديدم كه يه خونه آتيش گرفت. بعد خونه‌هاي بغلي. بعد جيغ بود. بعد انگار يه موج بلند آب گرفت روي پنجره. بعد همينطور كه صداي انفجار رو مي‌شنيدم و يه نگاه كه آتيش چه‌جوري بالا مي‌گيره و مي‌دوه سمت ما- بلند بلند گريه مي‌كردم. مامان مي‌گفت آروم باش. يهو ديدم كه عسل توي بغلم از ترس فقط خيره‌ست به هيبت آتيش و هجوم آدمايي كه با ما فرار مي‌كردن. خيالم راحته كه صداي نفسش رو مي‌شنوم. از هق‌هق خودم بيدار شدم. مرد بدون وطن توي صفحه‌ي 94 باز مونده بود. ساعت مي‌گفت 7 و 45 دقيقه‌ست. چشام خيس بود. نفس بلندي كشيدم و لبخند ترس‌خورده‌اي زدم. يادم افتاد كه همه‌ش تقصير ونه‌گاته. بعد ياد داستان‌هاي دوست نويسنده‌ام افتادم كه يه بار به‌ش گفتم تو شبيه ونه‌گات مي‌نويسي. مثل ونه‌گات همه چيز رو به شوخي مي‌گيره توي نوشته‌هاش. در عين اينكه عميق و رنج كشيده مي‌نويسن اما شوخي داره توي قصه با خواننده‌اش. گفتم اصلا تقصير هر دو تاشونه. وگرنه من كلي توي عمرم فيلم جنگي ديده بودم! تازه توي خواب مي‌ديدم فرمانده‌ي عمليات شدم و تازه هميشه هم پيروز مي‌شدم. بعد گفتم چطوريه كه توي خبرها يه موشك بردن هوا يا نظامي‌هاي ما تونستن همچين پيشرفت‌هايي بكنن. با اين وجود چرا انقدر ترسيدم و خوابم اين شكلي شد. ژست قدرت‌طلبانه‌ي اين شكلي اينا مي‌ارزه كه من كه عضو خيلي كوچيك جامعه‌ام انقدر بترسم. يعني بدونم و بفهمم كه انقدر نزديكم به واقعه‌ي وحشتناك جنگ. بيخ گوشمونه ديگه. آمريكا توي خاورميانه! با نيروهاي نظامي‌ش! با اون اسلحه‌ها و اون هيكل‌هاي غول‌بيابوني! بيان اينورها ديگه تير نمي‌خواد دَر كنن! من از ديدن شمايل‌شون همون‌جا قبض روح مي‌شم. خواستم sms كنم به تو. بعد گفتم يه خواب بچه‌گونه كه اينهمه قيل و قال نداره. بعد به خودم گفتم بيشين بينيم بابا. ولي قلبم هنوز تند مي‌زد. واقعا ترسيده بودم.

حالا شانس آوردم كه عسل توي بغلم بود. احتمالاً تلفن‌ها قطع مي‌شد و ديگه نمي‌شد ازش خبري گرفت. من چقدر براي اين بچه مي‌ترسم.

بانوي چراغ‌ و برّه و بچّه به‌دست شمالي

2010-01-25T17:15:00.000+03:30

از لحاظ اينكه كنارش يك جايگاه سوخت گاز داره كه خيلي خوبه و بيشتر وقت‌ها هم خلوته.

حالا شد دو سال

2010-01-20T15:02:00.000+03:30

مي‌خواستم اول فقط بنويسم «تولدت مبارك خاله». اصلا فقط زير عكس‌هايت بنويسم «خاله» يا «فدايي داري خاله» كه در هر عكس به اين واسطه بگويم چقدر دوستت دارم و چقدر آرام جانم هستي.

اين روزها كه غم در قلب هر بني‌بشري به وفور يافت مي‌شود برايت آرزو مي‌كنم بيشتر از ظرفيت روحي‌ات غم ِ مسئله‌آموز را نبيني. چرا كه غم هميشه كنار توست و شادي .. شادي.. هميشه شاد باشي و خندان. و مثل من هميشه اميدوار. چشم‌هاي تو به رنگ روشن‌ترين خوشي‌هايم بماند. لبخندهايت اوج بگيرد. دنيا به وقت تو به بلوغ برسد. ارزش‌هاي والاي انساني زير اينهمه گرد و خاك زمان من، به زمان تو خودي نشان بدهد.

تو در نظرم توي اين متن بزرگ شدي. اميدوارم وقتي يك روز از سر تفنن اين متن را مي‌خواني مجبور نباشم چيزي را به يادت بياورم. اميدوارم سانسور زمانه‌ي من به زمانه‌ي تو سرايت نكند. براي تو از كدام واژه‌ها حرف بزنم؟ از نماد سبز؟ از عشق؟ از دانش و تجربه؟ از روزگار؟ از خدا؟ (با تو از اين واژه‌ي آخر، زياد حرف مي‌زنم).

حسين جان! در زمانه‌ي من سياست جفت‌پا پريده وسط زندگي تك تك آدم‌ها. مثل تكه استخوان تيزي لاي هر زخم. مردي هست به نام "ميرحسين". هم‌نام توست خاله. هيچ‌وقت نام‌ش را فراموش نكن. پيش از حضورش، از دردي كه نمي‌شناختم‌ش رنج‌ مي‌بردم و دم نمي‌زدم. خاله! خوب است آدم بداند از چه درد مي‌كشد، اگر هم رنج‌آور باشد. نامردي هست مقابل اين مرد كه زمان تو به زباله‌دان تاريخ پيوسته. نه! نامرداني هستند.. يك قوم جاهل هم اضافه كن. بيشتر، از اين تخم و تركه ياد نمي‌كنم.

با اينهمه اميدوارم هيچوقت هيچكس در ذهن تو بت نشود. چرا كه اگر يك روز همان آدم بشكند باور تو هم ترك برمي‌دارد. و آن روز قيامت تنهايي، تضاد و بي‌اعتمادي توست. روز سرهايي كه در تصور تو شكسته‌اند و غمبار است يك عمر آنها را ستوده باشي و يك روز سرشان را جدا از پيكر پُراُبهت‌شان ببيني. هميشه به اندازه دوستدار باش. حرف‌ها و سخن‌هاي حكيمانه را به اين واسطه كه شمعي در ذهن تو روشن كرده‌اند ستايش كن نه بيشتر و به هيچ آدمي متصف نكن. شرايط هميشه تعيين كننده‌ي ذات آدم‌ها نيست! آدم‌هاي خوب هم مي‌توانند بد شوند. آدم‌هاي بد هم مي‌توانند خوب شوند. پس هيچ‌وقت نگو زنده باد و مرده باد! كه آدم‌هاي جاهل به روزگاري، اين شعار را مي‌دهند كه از بازي دادن و بازي خوردن در طول عمر سياسي خبر ندارند. زندگي سياسي گاهي به كثيفي فيلم پدرخوانده و به شيدايي عكس‌هاي تاريخي انقلاب‌هاي آزادي‌خواهانه‌ست.

در تاريخ من يك عده‌اي سرسپرده براي آزادي مي‌جنگند. وقتي به پيروزي مي‌رسند نمي‌دانند به چه كاري مي‌آيد. در همان حال فكر مي‌كنند چون در سر يك چيزي به پاكي اعتقاد به آزادي دارند پس دارند تلاش مي‌كنند اوج بگيرند و معني‌اش را بفهمند. مقام‌ و منصب را ميان خودشان تقسيم مي‌كنند. بعد يك عده‌اي خوشي صدارت زير زبان‌شان مزه مي‌كند. بعد به خاطر آزادي عمل خودشان، تصميم مي‌گيرند تا آنجا كه مي‌توانند با پنبه سر ببرند و يواش يواش عرصه را بر عده‌اي تنگ كنند.. از هيچ كاري فروگذار نمي‌كنند از كودتا بگير تا آوانس‌هاي قدرت طلبانه به مخالفان‌شان كه نوپاست و دست‌ش به هيچ جا بند نيست.

قانون! از قانون نپرس حسين عزيزم! قانون هميشه بي‌دست و پاست. هميشه يك راه ِ پيش‌بيني نشده دارد. تازه قانون است! خدا كه نيست تا با كشتي نوح‌اش كافر و خداپرست سوا كند! تا انقلابي و اعتراضي نباشد نمي‌شود دانه‌درشت‌هاي سياسي را به خودشان بياورد. در اين روزهاي ترس و محدوديت و فشار و غلبه و باتوم احوال مرا نپرس..

از همه چيز با تو گفتم. مي‌ماند عشق و خدا. خدا را .. خدا.. هميشه به ياد داشته باش. خدا مايه‌ي اميد است.. مايه صبوري‌ست.. رحمت و عطوفت برايت هديه مي‌‌آورد.. اعتقاد مي‌آورد.. خدا را بدون بهشت و جهنم‌ش در ذهن نگهدار باش. جايي كه فكر مي‌كني خدا هرگز دوستت ندارد مطمئن باش اشتباه بزرگي مي‌كني. پُر رو باش! سَمت‌ش برو! با دو ركعت نماز شروع كن! آنوقت بي‌بهانه باهاش حرف بزن. اگر فكر مي‌كني گريه جلا دهنده‌ست گريه كن! اما ديگر غافل نشو! من از اينجا سفارش تو را به خدا مي‌كنم كه هوايت را داشته باشد;)

مي‌ماند عشق! صريح مي گويم هنوز نمي‌شناسمش.. اما زهري‌ست كه دير يا زود مي‌نوشي. مي‌خواهم به‌ش مجال بدهي! نترسي! افسارگسيخته‌اش نكن! صبور باش.. عشق ابوابي دارد كه هر باب‌ش دري‌ست به سوي معرفتي. پس نه برايش عجله كن نه دست‌كم‌ش بگير.

شد 2 سال. تولدت هزار بار مبارك حسين جان.

مي‌بوسمت. دوستت دارم.

...

2010-01-13T15:46:00.000+03:30

ابرهاي سياه آمدند.

بُهت‌شان گرفته اما.

نمي‌بارند.

سختي‌ها از روي يك سراشيبي پايين مي‌آيند. خوشي‌ها از سربالايي بالا مي‌روند. خوشي‌ها همه چيز را سفت مي‌گيرند كه بروند بالاتر. سختي‌ها اما همواره لبه‌ي پرتگاه را نشان مي‌دهند و جايي نگه‌ت مي‌دارند كه از ديدن زخم‌ها و خراش‌ها و ناخن‌هاي شكسته‌ي دست‌هايت بگويي خدا را شكر.

من دارم باز براي اين زندگي فرمول مي‌نويسم. اشتباه بزرگي‌ مي‌كنم. اهل خطر بودن بيشتر مي‌چسبد. ريسك‌پذير بودن. بدشانسي آوردن گاهي. من خيال مي‌كنم بايد عقل را توي احساسات‌ ِ داغ، خوب هم زد. شيريني دارد اين زندگي كردن. هميشه افراط و تفريط حسرت مي‌آورد.

conversation

2010-01-11T18:47:00.000+03:30

ابرهاي سياه ِ آن دورها

تا به ما برسند

يك دل سير باريده‌ايم.

منتظريم بيايند آرام‌مان كنند.(21/10/88)

خدا همه‌جا باهامه. هر جا مي‌رم و ميام كنارم يا روبه‌روم ايستاده. هي مي‌گه چي مي‌خواي ناهيد. بعد كه مي‌گم تندي اجابت مي‌كنه. مي‌خندم.. مي‌شينم.. پا مي‌شم.. مي‌رم.. ميام.. دستم رو مي‌گيره. هي مي‌گم حواسم هست! ولي كار خودش رو مي‌كنه.

چيزي نمي‌گم.. نمي‌گم كه چرا؟ واسه‌ چي با من؟ چطوري تونستي با اينهمه مهربوني؟

خيره مي‌شم به يه گوشه‌اي كه رنگ‌هاي شاد داره.. ديس ميوه رو مي‌ذاره جلوم و مي‌گه " انگور ور دار ناهيد" . گاهي صدام مي‌كنه و انقدر توي حال خودمم كه نمي‌شنوم تا جواب بدم.

مي‌گه "چته تو؟" شايد با «ت»دسته‌دار نوشته بشه اين "چطه؟" از بس خاصّه. كه خودش مي‌دونه ولي به روم نمياره. فقط انگار مي‌خواد بهم بگه حواسم هست داري بهش فكر مي‌كني. مي‌گم من انگور دوست ندارم. ميگه خب سيب ور دار! مي‌گم خيلي بزرگه.. حروم مي‌شه.. اينهمه اشتها ندارم. مي‌گه خب يه چي دوست داري ور دار!

مي گم هيچي دوست ندارم. بعد خودش فكر كنم يه سيب ورمي‌داره گاز مي‌زنه. مي‌دونه اگه بي‌خيالم بشه خوب مي‌شم. منم فكر مي‌كنم همينطوري بشه. من با اين غم خوب مي‌شم. كه هميشه يه نقطه‌ي داغي داره كه حس‌ش مي‌كنم. كه نامهربونم مي‌كنه با كسي كه حضورش رو تهديد ‌كنه.

خدا هم فهميده نمي‌تونه پاكش كنه. واسه همينم بي‌خيالش شده ديگه!

چي بگم به‌ش. دوسطر زندگي اينهمه قيل و قال نداره، با خدام كه اندازه‌ي دفتر چهارصد برگ حنانه –كه توش مطالب رياضي + هندسه + جغرافيا + ادبيات مي‌نوشت- باهاش حالا حالاها روزگار بايد بگذرونم يكي به دو كنم كه!

گفته تَرك‌م نمي‌كنه. هميشه پيشمه. الآن كه وقت كردم اينا رو بنويسم رفته يه پن ديقه واسه خودش باشه. از بس تحويلش نمي‌گيرم.

خدايا! اي خدا! ماچ! برگرد ديگه!

+ محمد ايوبي را از خزه شناختم. با نقدهاي عالي‌ كه روي دو تا از داستان‌هاي من باحوصله‌ي سر و كله زدن با مبتدي دو – سه سال پيش ايميل كرده بود. برايم قابل احترام شده بود. نقدهايش تند بود. ولي من دوست داشتم در اين آتش‌ها آبديده شوم. از خبر درگذشت محمد ايوبي فوق‌العاده متاسف شدم. اميدوارم در جوار الهي، روحش آرام باشد. آمين.

memo

2010-01-10T14:08:00.000+03:30

چرا نمي‌ذاري گريه كنم؟

پ.ن: نگران نباش. تو همچنان كافي ِ همه‌ي لحظاتم هستي.

+ جانا ندانم تو به كجا روي در خلال اين روزها كه مي‌گذرد. نمي‌دانم و هيچ‌وقت ندانسته‌ام. چند وقتي‌ست محتسب دوره افتاده در شهر و دربند مي‌كند به جرم بيان. و اعتراض. گودرمان گرفته. نمي‌آيي؟

؟ يا !! براي ما يا شما

2010-01-08T20:20:00.000+03:30

وقتي نوشتيد «به تلويزيون نزديك شديد» اول با علامت تعجب و بعد با علامت سوال و بعدش يهويي رفتيد سر بحث خودتون كه امشب چي داريم و تكرار كدوم فيلم رو بذاريم واسه هزارمين بار- واي باز اين يه چشمه غمزه‌تون كشته ملت رو- داشتم به خودم مي‌گفتم: نه مثل اينكه حضرات از دست پخت خودشون خيلي خوش‌شون اومده و با خودشون فكر كردن كه عجب خفن‌يم ما!

بله جنابان! به تلويزيون نزديك شديم كه چطور شد دست گذاشتيد روي موضوع «جيز» كه يه وقت «بو» نشيد! كه ما حقيقت طلبيم قبل از اصلاح‌طلبي! كه هم خبر شما رو مي‌بينيم كه چقدر گنگ و نارساست و هم خبرهاي مخالف شما رو. كه شما هنوز توي تحليل‌هاتون به جاي اينكه قضاوت رو به بيننده بسپاريد دهن‌تون وا مي‌شه به تهمت و ناسزا. حضرات بعد اينهمه، نشستن تحليل كردن كه اينطوريه! و اوهوكي!

حالا من و شما كه مي‌دونيم الله وكيلي كي كذابه.. بريد يه فيلم از كـ.ـهريزيك و بلواي عاشـ.ورا و هتك حرمت به خيابان ملقب به آقاتون نشون بديد! زبده‌هاتون دست بجنبونن! ياالله!

................

+ از دوستانم عذرخواهي مي‌كنم كه اين دو ماه اخير با نظر دادن پاي نوشته‌هايشان، اعلام حضور نمي‌كنم در وبلاگ‌هايشان. اميدوارم پاي فراموشكاري‌هايم ننويسند. اوقات فراغت برسد از خجالت‌شان درمي‌آيم.

+ لهجه‌ام عوض شده براي وبلاگ :"-)

Hereafter in absolute silence

2010-01-06T22:37:00.002+03:30

مي‌خواهم اين سطور را براي تو بنويسم كه نوشتي داري مي‌ميري و حلاليت مي‌طلبي از من. از پشت يك چراغ روشن كه افتاده روي صورتت نگاهت مي‌كنم. تو نگاه كردن مرا نمي‌داني. من هيچ‌وقت مستقيم مخاطب‌م را نگاه نكرده‌ام. هميشه از گوشه‌ي چشم و حركات يواشش نگاه‌ش مي‌كنم.
من توي مسافرت هستم. دارم در خودم سفر مي‌كنم و عادت دارم به تنهايي در سفر
توي سفر با خودم هستم. داري حوصله‌ام را سر مي‌بري. داري گاهي مثل سنگ مي‌خوري به پنجره‌ام و تمام حواسم را پرت مي‌كني. يكهو خودم را جايي پيدا مي‌كنم كه منقطع شده از ادامه‌ي سفر. بعد تو مي‌آيي و مي‌گويي دروغ گفته‌اي و ببخشمت. خوب براي من محرز بود كه دروغ مي‌گويي و من عادت دارم با دروغ‌ها زندگي كنم و به روي كسي نياورم. تا يك روزي كه مثل تو مي‌آيد عذرخواهي كند نگويم نمي‌بخشمت. سخت نشوم. فوق‌ش مي‌گويم لعنتي. چون اين فحش را دوست دارم و وقتي مي‌گويم كه قلقلكم شده باشد؛ از اينكه به خودم بگويم ديدي درست حدس زدي و مي‌خندم! به همين سادگي! و چيزي جز كمي آزردگي در من نمي‌ماند و به خودم حق مي‌دهم. چون به دافعه داشتن در رابطه اعتقاد دارم. چون مي‌دانم آدم‌هاي دروغ‌گو به خودشان هم رحم نمي‌كنند. و من توي زندگي‌ كوتاهي كه از طولش بي‌خبرم وقت ندارم صرف ياد دادن چگونگي روبه‌رو شدن با حقيقت در تو بكنم. من دوست داشتن را دوست دارم. و دوست داشته شدن را. احساس پاكي‌ست. اما چيزي در درونم باعث شده احساس تو را به خودم دوست نداشته باشم. شايد براي اينكه مثل تو آدم تنهايي نيستم - نه به لحاظ كثرت آدم‌ها در اطرافم كه من بيش از اينها تنهايم- اما فكر مي‌كنم يك جمله به تو بدهكارم و آن اين است كه: قسم مي‌خورم هيچوقت دوستت نداشته‌ام. و به تك‌تك حرف‌هايي كه تو با ناسزا پاسخ دادي هنوز ايمان دارم. با همان صراحت در لحن. همان اوايل هم گفتم كه در امتحاناتي كه از تو مي‌گيرم رد شده‌اي اما حرفم را جدي نگرفتي.

و تلاش تو در ابقاء اين حس، تنها تبر زدن به نهال وجود خودت است.

كسي توي اين درخواست متحمل ضرر نشده. نه من كه ماجراجو هستم و بي‌صبر براي رسيدن به انتهاي هر قصه و نه تو كه در اين داستان رسيدي به سطر اولي كه، در آن قدم اول را برداشتي به سمت من.

كلمه‌اي مثل «عزيز»، «دوست» يا «گرامي» براي تو در همراهي با نامت پيش من نيست. پس بگذار اينطور مخاطبت كنم:

براي بار چندم خدا حافظ جناب جيم. ح

+ من هنوز امتحان دارم. حسينه‌خاله برگشته به جنوبي‌ترين نقطه‌ي ايران. آرزويم بود يك‌بار بيايد وسط مطالعه‌ام و خط بكشد روي برگه‌هاي كتاب. آخرين روز مدام در اتاقم را باز مي‌كرد و بالاخره با مداد صفحاتي را با نگاهي كه لبخند در آن گم نمي‌شد خط‌خطي كرد. تا كتاب را باز كنم و كسي بپرسد كه چرا خط‌خطي شده، بگويم يادگار ِ جيگّر خاله‌ست. و همه‌ش در بك‌گراند خطوطش لبخندش را به ياد بياورم.

+ هنوز يك نفر در من زنده‌ است. من به داشتن‌ش افتخار مي‌كنم. و دوست دارم هي بي‌بهانه در همه‌ي‌ پست‌ها پابليش كنم كه چقدر دوست‌ش دارم.

- : ســــــــلام.

The listener

2010-01-05T12:33:00.001+03:30

مثل اين است كه ساعت‌ها ميان صداهاي نامفهوم دنبال جمله‌اي بگردي. همينطور لم داده باشي روي يك مبل راحت. بي پروا شده باشي. گريه كردن‌هاي نم‌نم را بلد باشي. هي توي صداها كليد repeat بگذاري. گاهي دقيق بشوي و گاهي بي‌اعتنا رد بشوي. مثل اين است كه مدت‌ها هيچ‌چيزي غير از صداها را واقعا نبيني. زمان را از دست داده باشي. مطمئني كه آن جمله آهنگ خاصي ندارد. با يك حس متلاطم يكهو پيداي‌شان كني. جمله‌هايي كه در آن كلمه‌ها كار خودشان را كرده‌اند و مال تو نيستند. فقط شنونده‌اي. و گريه كردن را بلد باشي. اشك‌هايي كه به آرامش مبدل خواهند شد. آن وقت هرگز شك نمي‌كني كه يك نفر در درونت زنده است. حاضرم به خدا قسم بخورم.

- : ســـــــلام

اصلا يه وضعي

2010-01-02T17:45:00.001+03:30

كوه‌هاي سفيد از پشت ساختمون‌هاي پَست اطراف پيدان. من از اينجا هميشه به تو سلام مي‌كنم. باد خنك و سردي هو مي‌كشه و مي‌پيچه به گيس درخت‌ها. گنجيشك‌ها داد و قال را ميندازن روي درخت ليمو و پَر مي‌زنن روي درخت نارنج ِ كناري. لبخند مي‌زنم و نمي‌فهمم كي چشام داغ مي‌شن. آستين‌هامو بالا مي‌زنم و مي‌رم وضو بگيرم. سلام! سلام اي قرابت دور!

..........................

درگير امتحاناتم. نشستم يك خط درس مي‌خونم و اندازه‌ي 150صفحه مطالعه، با حسينه‌خاله بازي مي‌كنم. هنوز به هواپيما مي‌گه " اَپه " به كفش مي‌گه " پَپِه " ولي تازه‌گي‌ها مي‌گه " ماله ميني‌آ " يعني " ماله منه‌ها ". ولي منو خوب صدا مي‌كنه حالاها. خاله.. ناهيد.. ولي به جوجه مي‌گه " جه‌جه " به آره مي‌گه " آيه " يا " آيي‌ " عاشق عموپورنگه و صداش مي‌كنه " عمو پواِج ". سي‌دي رو خوب مي‌گه. بعضي وقت‌ها كه از تراك‌ش خوشش نمياد مي‌گه عَـبَض. راستي يه بار توي خيابون يه آقايي شكل عموپورنگ لباس راه‌راه سياه‌وسفيد پوشيده بود گير داد كه عمو پواِج. حالا رسيديم خونه به اين نتيجه رسيديم كه قضيه از چه قرار بوده، كلي به هوش عسله‌خاله ماشاالله گفتيم.

عاشقه خاله‌شه. بغل مامان‌ش داره توتو مي‌خوره و با لبخند كه نگاش مي‌كنم مي‌گه " ماماني!،،‍[با انگشت اشاره‌ي كوچولوش نشونم مي‌ده و جيگري مي‌گه] خاله! " واي فقط خدا مي‌دونه چقدر اين حرفا رو ناز مي‌گه. خاله فداش بشه. صداش كه مي‌كنم عسل يا جيگر مي‌گه " هان " اينو به خاله‌ش رفته. بابابزرگ‌ش انقدر رو خاله‌ش كار كرد كه بگه «بله» نه «هان!» بعد وقتي توتو (يعني تخم‌مرغ) مي‌خوره اصن يه وضعي مي‌خوره آدم مي‌خواد قورتش بده اين بچه ‌رو. مي‌گه حتما با دست خودم تيكه‌تيكه‌اش كنم. مي‌گم: خاله! از جون خاله‌ت چي مي‌خواي؟ مي‌خواي بكُشيش خاله؟ مي‌خواي جون‌ش رو بگيري؟ مي‌گه آيه. خاله فداش بشه. جيگّر خاله‌ست.

بابابزرگ‌ش كه مي‌شينه به راديو گوش دادن توي اتاق خودش، مي‌ره تمام پيچ و تنظيمات راديو رو مي‌ريزه به هم. از اون راديوهاي غوله كه تو عمرم جايي غير از خونه‌ي بابام نديدم. بعد صداش رو بلند مي‌كنه و راديو فرياد مي‌كشه و عسل هم با راديو و بابابزرگ سمت عسل مي‌پره و جيگر رو مي‌فرسته هوا.(توي مايه‌هاي عمليات والفجر8) اصلا يه چي مي‌گم يه چي مي‌شنوين! اين همسايه‌هامون هر روز ميان ملاقات اين جيگر خاله كه اين بچه چي داره كه خونه‌ي آروم شما رو زلزله كرده. بعد طبعن ما هم مامور مي‌شيم از جانب مامان‌بزرگ ِ بچه كه اسپند دود كنيم و اينا و ابر درست كنيم دور سر عسل و اينا.. عين فرشته‌ها:)

عاشق دايي‌جونشه! اصن كي مي‌تونه عاشقه آقا داداش ما نباشه. رفته سربازي و يك روز درميون خونه‌ست و همه‌ش توي خوابه. عسل عكس دايي‌جونش رو مي‌گيره مي‌ره پيش بابايي‌ش و مي‌گه "دايي‌جي"

جاي شما خالي؛ ان‌شاءالله خدا قسمت آرزومندان كنه يه سفر مشرف شيد؛ رفتيم دريا. دايي‌ش بوق مي‌زنه كه مثلا ماشين جلويي يه تكوني به هيكل مبارك‌ش بده؛ عسل توي بغل من نشسته و مي‌گه «اه.. برو.. اَمَق » بعد خدا دايي و خاله‌اي مثل من و آقا داداشم نصيب نكنه. يه چي تو مايه‌هاي عمو فرخ توي طنز شبانه‌ي رامبد جوان. نشستيم روش كار كرديم تا بريم خونه. حالا هركي باهاش دعوا مي‌كنه مي‌گه: « برو بابا اه » البته احمق رو وقتي مي‌گه كه صداي بوق بشنوه. اين، از تربيت بابايي‌شه كه يه بار توي ترافيك بوق زده و بچه از هرجاي بي‌ربط و باربطي صداي بوق مي‌شنوه مي‌گه : «اه.. برو.. اَمَق ».

خلاصه منم بعضي وقتا از كابوس‌هاي شبانه كه از نتايج نخوندن درس‌هاي عقب مونده‌ست بيدار مي‌شم و نصفه شبي مي‌شينم عين چي مي‌خونم ديگه. با دهن‌دره و چشماي مست خواب.

اينكه يه مدتي كم‌ پيدام اينه كه اينجورياست. نگران نباشن دوستان. حالم خوبه. شرمنده‌ي محبت‌هاشونم.

+ خيلي دلم مي‌خواست راجع به محرم بنويسم. راجع به تولد قمري‌م توي نهم عاشورا كه تازه امسال از تاريخ‌ش خبردار شدم. از بازي سياسي اين روزها و .. ولي انقدر توي وبلاگ‌ها خوب كار مي‌شه روي اين مسئله‌ي آخري كه آدم هيچ حس بدي به‌ش دست نمي‌ده از اجبار ِ وقتي كه نمي‌ذاره تخصيص بخوره به نوشتن. حقيقتاً ما بي‌شماريم :)

+ عنوان متن از يه بنده خدايي كش رفته شده. گودري‌هاش بيان تو نظر بگن كه كي يه وقت توي نماز ياد محراب ابرو افتاده بود اصلا يه وضعي:)

آزادي مبارك داريم دوستان

2009-12-21T12:33:00.001+03:30

آشيخ عزيز! آزاديت مبارك⁽¹⁾. آشیخ، ماندی و دیدی که همه چیز روشن شد، اما نماندی تا ببینی همه‌چیز درست هم خواهد شد.

خوب بخوابی حالا آشیخ...

1- فرياد مردم نجف‌آباد در سوگ آزاده‌ي دربند- جايي خوانده بودم «شعار». اما تعريف‌ش را گسترش مي‌دهم در قالب فرياد. اين صداي كبود شده از خفقان است. مردم كه در فرياد، شعار نمي‌دهند-

+ همديگر را آرام مي‌كنيم. ما در اين زمانه‌ي بي‌صاحب ديگر غير از هم، كسي را نداريم. «دشت سبز» را شقايق‌هاي پرپر چراغاني مي‌كنند. غمگين نباش!

+ دوراهي حقيقت و مصلحت

+ درباره‌ي پيام تسليت رهـ.بري

دوشنبه 17 خرداد1389 ساعت: 23:53	توسط: ????
منتظر يك معجزه اي؟ يا يك افسون؟ كه شيدايت كند؟ يا انكه هويدايت كند؟ بلند شو.